در اين آيه، ملوك در مقابل پيامبران قرار گرفته و به طور روشن مى رساند كه در ميان اين طايفه علاوه بر پيامبران، زمامدارانى كه فرمان زمامدارى را از جانب خدا اخذ كرده بودند، وجود داشته است و اين كه مى فرمايد: شماها را زمامدارانى قرار داديم در حالى كه برخى از آنان زمامدار بود به خاطر اين است كه اگر فردى از يك قبيله به مقام عظيمى برگزيده شد، آن مقام را به همه افراد آن قبيله نسبت مى دهند و عظمت آن مرد را، عظمت جمع، تلقى مى نمايند.

خلاصه مطلب

ملاحظه اين آيات كه درباره بنى اسرائيل وارد شده و همگى ذريّه ابراهيم به شمار مى روند، يك مسأله را به نحو روشن ثابت مى كند كه:

خداوند ابراهيم را پس از نبوّت، به مقام امامت مفتخر ساخت و ابراهيم از خدا درخواست نمود كه اين عطيه الهى در ذريّه او نيز جريان داشته باشد، خدا نيز درخواست او را پذيرفت و اعلام نمود كه ظالمان از ذريّه او به اين مقام نمى رسند. اين از يك طرف.

از طرف ديگر مى بينيم كه برخى از ذريّه ا و مانند: يوسف، داوود و سليمان، علاوه بر مقام نبوّت از جانب خداوند به حكومت و زمامدارى و رهبرى جامعه برگزيده شدند اين نيز از يك طرف.

آيا با ملاحظه اين دو مطلب مى توان به طور قطع گفت كه مقصود از

[١] مائده/٢٠.