منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣١٩

٢. قرآن در باره داوود مى فرمايد:

(...وَآتيهُ اللّهُ الْمُلْكَ وَالحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمّا يَشاءُ...) .[١]

«به اوحكومت وحكمت عطا كرد و از آنچه كه مى خواست به او آموخت».

و باز مى فرمايد:

(وَشَدَدْنا مُلْكَهُ وَآتَيْناهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطابِ).[٢]

«به او حكومت استوارى بخشيديم و دانش و داورى عادلانه آموختيم».

٣. سليمان از خداوند چنين درخواست مى كند:

(...وَهَبْ لِى مُلْكاً لا يَنْبَغى لأَحَد مِنْ بَعْدى إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهّابُ).[٣]

«خدايا به من حكومت ببخش كه پس از من شايسته كسى نباشد، كه تو بسيار بخشاينده اى».

خدا دعاى او را مستجاب نموده و در آيه بعدى شيوه حكومت گسترده او بيان شده است.

٤. از آيات وارد در باره «طالوت» ونبرد اوبا «جالوت» به خوبى استفاده مى شود كه پس از درگذشت موسى، نبوّت از آن فردى از بنى اسرائيل (گويا) به نام «اشموئيل» و «امامت» وحكومت از آن «طالوت» بود.

اينك توضيح جريان:

پس از درگذشت موسى گروهى از بنى اسرائيل به پيامبر خود گفتند كه زمامدارى براى ما برگزين تا تحت فرماندهى او در راه خدا پيكار كنيم سرانجام