آيه ياد شده در بحث پيش به روشنى ثابت كرد كه خدا به (آلَ إِبْراهيمَ) علاوه بر نبوّت و رسالت، «ملك عظيم» نيز عطا فرموده و مقصود از «ملك» همان سرپرستى و رهبرى همه جانبه جامعه است و قراينى بر آن مطلب گواهى مى دهد، اينك بيان اين قراين:

آياتى كه پيرامون پيامبران بنى اسرائيل وارد شده آنان را بر دو گروه تقسيم مى كند:

١. گروهى فقط داراى نبوت و رسالت بوده و هرگز وراى اين مقام، داراى مقام ديگرى نبودند و شايد پيامبران بزرگوارى مانند: ايوب، ادريس، يونس، زكريا و يحيى (عليهم السلام)از اين گروه بوده اند.

٢. گروهى كه علاوه بر اين دو مقام، حايز مقام سومى به نام «ملك» بودند كه برخى از آنها را يادآور مى شويم:

١. يوسف: وى به عنوان عرض سپاس به درگاه الهى مى گويد:

(رَبِّ قَدْآتَيْتَنى مِنَ الْمُلْكِ وَعلَّمْتَنى مِنْ تَأْوِيلِ الأَحاديثِ...) [١]

«پروردگارا به من حكومت دادى و تأويل خواب آموختى».

آموزش تأويل احاديث، اشاره به بخشى از نبوّت، و دادن قدرت نشانه امامت وحكومت است.

[١] يوسف/١٠١.