در اين آيه، «آل عمران» كه همگى از فرزندان ابراهيم مى باشند و به يك معنى در «آل ابراهيم» (كه قبل از آن، در آيه ذكر شده) داخل هستند، بر (آلَ إِبْراهيمَ) عطف شده كه از قبيل عطف خاص بر عام است وعلت اين تخصيص يكى از دو امر ياد شده در زير است:

١. بيشتر عظمت خاندان آل عمران از اين نظر است كه از نسل اسحاق مى باشد و اين، موجب شده كه به صورت مستقل از آنها ياد شود.

٢. براى اين كه تفهيم كند كه از فرزندان اسحاق، فقط آل عمران برگزيده شده اند نه كليه فرزندان اسحاق.

ولى نكته نخست از اين نكته مناسب تر است; زير اگر ملاك «اصطفاء» نبوّت و كتاب وحكمت باشد، گروه ديگرى از اولاد حضرت اسحاق نيز مانند: موسى و هارون و داوود و سليمان، داراى چنين مقامى بودند; در اين صورت اصطفاء به آل عمران اختصاص نخواهد داشت،ولى در مورد فرزندان اسماعيل تنها خانواده اى كه مشمول چنين فضيلتى شده است، همان پيامبر گرامى و فرزندان معصوم او مى باشند.

در هر حال آيه مى رساند كه خداوند بر آل ابراهيم علاوه بركتاب وحكمت كه كنايه از نبوّت و رسالت است، «ملك عظيم» داده است، اين ملك عظيم جز امامت كه ابراهيم آن را براى ذريّه خود درخواست كرد ـ و دعاى او نيز درباره فرزندان صالحش پذيرفته شد ـ چيز ديگرى نيست.

مقصود از «ملك عظيم» ركوب بر گرده مردم و تسلط بر جامعه از طريق