«آيا نديدى كسانى كه سهمى از كتاب به آنان داده شده است، به بت پرستان مى گويند: آنان (بت پرستان) از كسانى كه ـ به محمد (صلى الله عليه وآله وسلم) ـ ايمان آورده اند، هدايت يافته ترند».

قرآن در پاسخ هاى خود، به ريشه چنين داورى ظالمانه اى اشاره مى كند و مى گويد: ريشه اين كار، حسد و رشگ است; زيرا نبوّت پيامبر گرامى نشانه انتقال نبوّت از آل اسحاق به آل اسماعيل است و يهود ـ كه از يعقوب فرزند اسحاق است ـ بر اين جريان حسد مى ورزند و با كمال بى شرمى، بت پرستى را بر آيين توحيد ترجيح مى دهند. چنان كه مى فرمايد:

(أَمْ يَحْسُدُونَ النّاسَ عَلى ما اتيهُمُ اللّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْآتَيْنا آلَ إِبْراهيمَ الْكِتابَ وَالْحِكْمَةَ وَآتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظيماً).[١]

«آيا به آنچه كه خدا بر مردم (بر امت اسلامى كه در پيامبر تجلّى كرده است) از كرمش لطف كرده، حسد مى ورزند؟! ما به آل ابراهيم، كتاب وحكمت و حكومت عظيمى داديم».

شكى نيست كه مقصود از (النّاس) كه يهود به آنها حسد مى ورزند ، شخص پيامبر است و حسادت كسانى كه از پيامبر پيروى مى كنند، جنبه عرضى دارد.

همچنان كه مقصود از (آلَ إِبْراهيمَ) كه خداوند به آنان، كتاب وحكمت و ملك داده است، گروهى از فرزندانِ ابراهيم از نسل اسحاق و اسماعيل مى باشند، نه همه آنان.

در سوره آل عمران، آيه هاى ٣٣ و٣٤ چنين مى خوانيم:

(إِنَّ اللّهَ اصْطَفى آدَمَ وَنُوحاً وَآلَ إِبْراهيمَ وَآلَ عِمْرانَ

[١] نساء/٥٤.