آنگاه امام درباره امامانى كه به آتش دعوت مى كنند، سخن مى گويد و ياد آور مى شود كه آنان بر عكس گروه نخست، اراده مردم را بر اراده خدا و تمايلات آنها را بر كتاب خدا مقدم مى شمارند.

اين روايت و نظاير آن حاكى است كه هدف از جمله (أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا) تعريف وثناى آنان بر اساس عصمت آنها است كه رضاى خدا را با چيزى عوض نمى كنند، نه اين كه واقعيت امامت اين است كه به امر تكوينى خدا كه با آن امر جهان را آفريد، مردم را هدايت مى كنند.

و ثانياً: تفسير امام به «سرپرست جامعه» و يا مطاع و لازم الاتباع بودن و يا اسوه و الگو بودن به طورى كه رفتار و گفتار مأموم بايد طبق رفتار و گفتار امام باشد، معناى مبتذلى نيست كه بعداً بر كلمه عارض شده باشد، در حالى كه حضرت على (عليه السلام)مى فرمايد: «وَالإمامَةَ نِظاماً للأُمّة»: «امامت مايه انتظام جامعه مى باشد».[١]

ثالثاً: اين كه مى فرمايد: هر پيامبرى پيش از ارتقا به مقام امامت مطاع بوده و مطاع بودن از لوازم «نبوّت» است، چندان استوار نيست; زيرا در نظريه آينده خواهيم ديد كه هيچ نبى و پيامبرى از آن نظر كه پيامبر بود، مطاع نبود، بلكه آنگاه «مطاع» مى گردد كه داراى مقام امامت بشود و توضيح اين قسمت را در نظريه آينده خواهيد خواند. و اگر در آيه (وَما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُول إِلاّلِيُطاعَ بِإِذْنِ اللّهِ) براى «رسول» اطاعتى مى شمارد، مقصود حقيقى «اطاعت خدا»

[١] نهج البلاغه فيض الإسلام، كلمات قصار، شماره٢٤٤، در چاپ عبده به جاى «والإمامة» كلمه «والأماناةَ » آمده است كه مسلماً اشتباه است متأسفانه صبحى صالح نيز در ضبط اين كلمه اشتباه كرده و آن را به صورت «والأمانة» آورده است.