منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٩١

فِعْلَ الْخَيْراتِ...) .[١]

«آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما هدايت كنند و به آنان، انجام كارهاى نيك را وحى نموديم».

اين مى رساند كه امام مصدر هدايت مطلقه و دعوت گسترده بوده و هدايت او در محدوده گفتارش خلاصه نمى شود، بلكه از نظر فعل وكار، هادى و راهنما واسوه والگو و سراسر«خير» و «نيكى» است.

از آنجا كه بخشش به اندازه «ارزش» انسان است، پيامبران پيش از رسيدن به مقام امامت با مسايل بس سخت وگران، آزمايش مى شوند و از اين طريق لياقت و قابليت خود را ثابت مى نمايند به طورى كه درباره ابراهيم مى فرمايد:

(وَإِذِ ابْتَلى إِبْراهيمَ رَبُّهُ بِكَلِمات)

«اورا با حوادث بزرگ آزمود».

و در حديثى وارد شده است كه :

«إنّ اللّهَ تَبارَكَ وَتَعالى اتَّخَذَ إِبْراهيمَ عَبْداً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ نَبِيّاً وَإِنَّ اللّهَ اتَّخَذَهُ نَبِيّاً قَبْلَ أَنْ يتَّخِذَهُ رَسُولاً وَإِنَّ اللّهَ اتَّخَذَهُ رَسُولاً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ خَليلاً وَإِنَّ اللّهَ اتَّخَذَهُ خَليلاً قَبْلَ أَنْ يَجْعَلَهُ إِماماً فَلَمّا جَمَعَ لَهُ الأَشْياءَ ( قال َانّى جاعِلُكَ لِلنّاسِ إِماماً)».[٢]

«خداوند ابراهيم را بنده خود قرار داد، پيش از آن كه او را نبى قرار دهد و نبى قرار داد پيش از آن كه رسولش گرداند، و او را رسول اتخاذ كرد پيش از آن كه اورا خليل قرار دهد و او را خليل خود قرار داد پيش از آن كه به مقام امامت برساند; آن گاه كه تمام كمالات براى او گرد آمد، گفت: تو را براى مردم امام قرار مى دهم».