اين گروه از پيامبران، در عين عصمت وپيراستگى از خلاف و گناه، به پايه اى نيستند، كه براى مردم حجّت مطلق از نظر رفتار و كردار باشند، ومردم آنان را «امام» و «پيشوا» و «قدوه» و «مقتدا» و «اسوه» و «الگو» اتخاذ كنند و زندگى آنان را بسان ريسمان بنّا مقياس درستى ها و راستى ها هر چند در سطح ترك اولى ها قرار دهند.

آرى آنگاه كه اين حجّت هاى الهى به مرحله «امامت» و مقتدايى مفتخر شدند داراى حجّيت مطلقه مى شوند و هيچ انحصار ومحدوديتى در حجّت بودن آنان نخواهد بود و مفاد حجّيت مطلقه اين است كه آنان از هر نظر اسوه و الگو مى شوند.

به خاطر اين حجّيت گسترده است كه قرآن امامانى از سلسله پيامبران را هاديان به فرمان خدا معرّفى مى كند و مى فرمايد:

(وَجَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَأَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ

[١] انبياء/٨٧.
[٢] قصص/١٥.