به عبارت ديگر: داشتن آگاهى و اطلاعاتى وسيع تر نسبت به معارف واصول و كليه فروع و احكام اسلام; زيرا بدون چنين علم وسيعى نمى تواند خلأاى راكه از رفتن پيامبر در جامعه اسلامى پديد مى آيد، پر كند.

٢. مصونيت از گناه و پيراستگى از خطا; زيرا بدون داشتن عصمت نمى تواند اعتماد مردم را به گفتار و رفتار خود جلب كند والگويى براى مردم باشد همچنان كه بدون مقام عصمت نمى تواند در قلوب و ارواح نفوذ كند، بنابر اين امام به خاطر دو جهت ـ جلب اعتماد مردم، نفوذ در افكار وانديشه ها ـ بايد از تمام لغزشهاى عمدى و سهوى مصون بوده باشد.[١]

همان طور كه در اين مكتب، شرايط امام افزايش يافت ـ علاوه بر لياقت و كاردانى و عدل و دادگرى دو شرط ديگر به نام «علم وسيع» و «عصمت» بر شرايط وى اضافه گرديد ـ همچنين وظيفه امام در اين مكتب، علاوه بر تأمين عدالت اجتماعى وتحكيم امنيت و گسترش اسلام، و ديگر امور متشابه، مسئول دو موضوع زير نيز مى باشد:

١. بيان اصول و فروع اسلام و رفع هر نوع نيازمنديهاى علمى و فكرى و سياسى جامعه اسلامى.

٢. صيانت دين از هر نوع تحريف، تا معارف و احكام دين به صورت دست نخورده به دست مردم برسد، و از اسلاف به اخلاف منتقل گردد و سوداگران و بازرگانان حديث و تاريخ و دشمنان خارجى با حقايق دين بازى ننمايند.

[١] با توجه به اين كه «امام » مبيّن احكام، حوادث نوظهور، و مفسر آيات قرآن، و... يعنى داراى وظايفى مانند وظايف پيامبر است طبعاً دلايل عقلى حاكم بر لزوم عصمت در «پيامبران» درباره او نيز حاكم است.(دقت بفرماييد).