منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٤٤

مقام امامت درنظر اوست، وى مى گويد:

«انّه لا يحَدُّ الإمام حدّالشرب لانّه نائب للّه».[١]

«اگر امام، شراب خورد، حد شرابخوار بر او اجرا نمى شود; زيرا او نماينده خدا است».

شارح«العقائد النسفية» بر مدعاى خود كه گناه و آلودگى امام موجب عزل و بركنارى او نمى گردد[٢] اين چنين استدلال مى كند:

«لا ينعزل الإمام بالفسق والجور لانّه قد ظهر الفسق والجور فى الأئمّة والأُمراء بعد الخلفاء و السلف كانوا ينقادون بهم».

«امام بر اثر آلودگى به گناه و ستم، از مقام امامت بركنار نمى شود; زيرا از پيشوايان و اميران اسلام كه پس از خلفا بودند، گناه، آشكار گرديد و امت اسلام همگى از آنان اطاعت مى كردند».

نتيجه چنين مكتبى، ظهور واقعه كربلا وحادثه حَرّه مدينه و تسلط حَجّاج ها و سفّاح ها برجان و مال و ملت مى باشد، و كسانى كه در راه آنان مى جنگيدند و شمشير مى زدند، خود را مجاهد فى سبيل اللّه مى دانستند كه خدا به آنان وعده بهشت داده است.

مقام امامت در مكتب شيعه

مقام امامت در مكتب شيعه به گونه اى ديگر است. در اين مكتب، مقام امامت يك مقام و منصب الهى است كه بايد متصدى و مسئول آن را، خدا مشخص سازد.

به عبارت ديگر: همان طور كه مقام نبوّت، يك مقام و منصب الهى است و بايد نبىّو پيامبر را خداوند تعيين نمايد و هرگز امكان ندارد فردى از