مقصود او از اهل سنت همان «اشاعره» است كه به جمود به ظواهر كتاب و سنت معروف مى باشند و هرگز به خود اجازه نمى دهند كه در مضامين اين دو منبع بزرگ به تجزيه و تحليل و تفكر و انديشه بپردازند.

اين مكتب به خاطر همين جمود، مسايلى را جزو عقايد مسلمين مى شمارد كه هرگز نه عقل باور مى كند و نه منطق قرآن (در صورتى در آن تعمق شود) آن را تصديق مى نمايد.

امام ابو الحسن اشعرى در كتاب «مقالات الاسلاميين» عقايد اصحاب حديث و اهل سنت را بيان كرده كه با توجه به آن، هرگز از تفسير عصمت به صورتى كه تفتازانى انجام داده در شگفت نخواهيم ماند; زيرا مكتب يك مكتب خاصى است كه طبعاً چنين پيامدهايى را در بر دارد.

مكتبى مى گويد:

«إنّ سيّئات العباد يخلقها اللّه».

«كار زشت بندگان خدا را ، خود خدا مى آفريند».

باز مى گويد:

«إنّ اللّه سبحانه تنزل إلى السماء الدنيا فيقول هل من مستغفر».

«خداوند به آسمان پايين فرو مى آيد و مى گويد: آيا طلب آمرزش كننده اى هست؟».

[١] به حواشى شرح عقايد نسفيه، ص ١٨٤ مراجعه شود.