منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٩٠

١٠.(...إِنَّمَا الحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزينَةٌ وَتَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَتَكاثُرٌ فِى الأَمْوالِ وَالأَولادِ...) (حديد/٢٠)

١١.(هُوَ اللّهُ الَّذِى لا إِلهَ إِلاّ هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ...)(حشر/٢٣)

ترجمه آيات

١.«اگر كفر را بر ايمان برگزينند».

٢.«ما به داوود سليمان را بخشيديم، چه بنده خوبى بود! زيرا همواره به سوى خدا باز مى گشت(و به ياد اوبود)!».

٣.«به ياد آر زمانى را كه اسبهاى چابك و تندرو را بر او عرضه داشتند».

٤.«او گفت من اسبها را به خاطر يادآورى خدا دوست دارم و او به آنها مى نگريست تا از ديدگان پنهان شدند».

٥.«فرمان داد كه آنها را بازگردانند، آنگاه بر گردنهاى آنها دست كشيد».

٦.«ما سليمان را آزموديم وجسد بى روح انسانى را بر كرسى (تخت كوتاه پايه) او افكنديم، سپس او به خدا «انابه» نمود و به سوى او بازگشت».

٧.«گفت : خدايا مرا بيامرز و به من حكومتى را ببخش كه پس از من سزاوار كسى نباشد، تو بسيار بخشنده اى».

٨.«كار خود را به خدا تفويض مى كنم او از وضع بندگان آگاه است».

٩.«كوردلى را بر هدايت مقدم داشتند».

١٠. «دنيا فقط بازيچه و سرگرمى و زيور ومايه فخر فروشى و وسيله افزايش ثروت و فرزندان است».

١١.«اوست خدايى كه جز او خدايى نيست، اوست پادشاه بسيار منزه و پاك».