منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٨٨

را بيان كرد وگفت:

(...إِنَّ الْقَومَ اسْتَضْعَفُونى وَكادُوا يَقْتُلُونَنى فَلا تُشْمتْ بِىَ الأَعْداءَ وَلا تَجْعَلنِى مَعَ القَوْمِ الظّالِمينَ) .[١]

« اين گروه مرا تنها و ناتوان ديدند و نزديك بود مرا بكشند و كارى مكن كه شماتت دشمنان بر ضد من تحريك شود و مرا از قوم ستمگر قرار مده!».

فوراً عواطف موسى تحريك شد، رو به درگاه الهى كرد و گفت:

(...رَبِّ اغْفِر لى وَلأَخِى وَأَدْخِلْنا فى رَحْمَتِكَ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرّاحِمينَ) .[٢]

«پروردگارا! من و برادرم را ببخش و ما را در رحمت خود وارد ساز، تو ارحم الراحمينى».

اين طلب مغفرت براى خود و برادر كه كوچك ترين گناهى را در اين مورد مرتكب نشده بودند، نشانه توجه آنان به عظمت مسؤوليتشان است و پيوسته پيامبران از خدا طلب مغفرت مى كردند، نه به خاطر صدور گناه، بلكه به خاطر بزرگى مسؤوليتى كه در برابر خداى بزرگ داشتند.

آنگاه چهره خشمگين خود را متوجه گنهكاران واقعى كرد و گفت:

(إِنَّ الَّذينَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ ذِلَّةٌ فِى الْحَياةِ الدُّنْيا وَكَذلِكَ نَجْزِى الْمُفْتَرينَ) [٣]

«آنان كه گوساله را پروردگار خود قرار داده اند، به همين زودى مشمول خشم و غضب خداى خود قرار گرفته و ذلت و خوارى در اين جهان آنان را فرا مى گيرد كسانى را كه بر خدا افترا مى بندند اين گونه كيفر مى دهيم».