«آنگاه كه موسى خشمگين به سوى قوم خود بازگشت، گفت: پس از من بد جانشينانى براى من بوديد: آيا در فرمان پروردگار خود عجله نموديد؟ الواح را انداخت و سر برادر را گرفت و به سوى خود كشيد».

و از آيه سوره طه استفاده مى شود كه سر و ريش برادر خود را گرفت، چنان كه قرآن از زبان هارون مى فرمايد:

(...يابْنَ أُمَّ لا تَأْخُذْ بِلِحْيَتى وَلا بِرَأْسى...) .[٢]

«فرزند مادرم! ريش و سر مرا مگير!».

اكنون سؤال مى شود كه آيا اين دو مطلب (افكندن تورات و گلاويز شدن او با هارون) با مقام عصمت پيامبران سازگار است؟

پاسخ:

قبلاً لازم است ذهن خوانندگان گرامى را به نكاتى متوجه سازيم:

١.هنگامى كه موسى (عليه السلام) به ميقات پروردگار خود مى رفت، برادر خود را جانشين خود قرار داد و به او چنين سفارش كرد:

(...اخْلُفْنى فِى قَوْمى وَأَصْلِحْ وَلا تَتَّبِعْ سَبيلَ الْمُفْسِدين).[٣]

«جانشين من در ميان قوم من باش و اصلاح كن و از مفسدان مباش».

٢.هارون علاوه بر داشتن مقام نبوّت به سفارش موسى كاملاً عمل كرد

[١] اعراف/١٥٠.
[٢] طه/٩٤.
[٣] اعراف/١٤٢.