با توجه به اين دو نوع آيات، بايد گفت سلطه اى كه شيطان، وجود آن را انكار مى كند، غير از سلطه اى است كه قرآن از وجود آن بر دوستداران شيطان گزارش مى دهد و تفاوت اين دو نوع تسلط به قرار ياد شده در زير است:

تسلطى كه مطلقاً نفى شده است خواه بر مخلصان و انبيا و اوليا و خواه بر افراد عاصى و گنهكار، سلطه ابتدايى است كه شيطان از ناحيه خود مالك آن باشد، به گونه اى كه هر موقع بخواهد بر فرزندان آدم بتازد و آنها را در شبكه ضلالت و گمراهى خود قرار دهد، چنين سلطه اى به خاطر اينكه مستلزم جبرى گرى است، براى ابد منفى است و خدا چنين قدرتى را بر شيطان نداده است و شيطان درست مى گويد:

(...وَما كانَ لِى

[١] نحل/١٠٠.