منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٦

درحالى كه سرگذشت آدم در اين دو سوره وارد شده است ولى در سوره طه، اين سرگذشت به نوعى مطرح گرديده كه مى تواند مشكلات اين سرگذشت را تا حدّى حل كند چنان كه مى فرمايد:

(وَلَقَدْ عَهِدْنا إِلى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِىَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً).[١]

«ما از آدم از قبل پيمان گرفتيم; امّا او فراموش كرد و براى او استوارى در عهد نيافتيم».

(وَإِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاّإِبْلِيسَ أَبى).[٢]

«آنگاه كه به فرشتگان گفتيم كه بر آدم سجده كنند، همگان سجده كردند جز شيطان كه سرباز زد».

(فَقُلْنا يا آدَمُ إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَكَ وَلِزَوْجِكَ فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الجَنَّةِ فَتَشْقى).[٣]

«گفتيم: اى آدم! اين دشمن تو و همسر تو است، شما را از بهشت بيرون نكند كه به زحمت و رنج مى افتيد».

(إِنَّ لَكَ أَلاّ تَجُوعَ فِيها وَلا تَعْرى) .[٤]

«براى تو است بهشت و در آنجا گرسنه و برهنه نخواهى شد».

(وَأَنَّكَ لا تَظْمَؤُا فِيها وَلا تَضْحى) .[٥]

« در آنجا تشنه نمى شوى و از حرارت آفتاب ناراحت نمى گردى».