نيرومندترين دليل مخالفان عصمت پيامبران، سرگذشت آدم و حوا است كه با نهى صريح خدا (وَلا تَقَربا هذِهِ الشَّجَرَةَ)مخالفت كردند و سزاى كردار كار خود را كه خروج از بهشت بود، ديدند.

قرآن سرگذشت آدم را در سوره هاى مختلفى بازگو كرده و بيش از همه در سوره هاى «بقره» آيه هاى ٣٥ـ٣٨ و «اعراف» آيه هاى ١٩ـ ٢٥ و «طه» آيه هاى ١١٥ـ ١٢٣ به طور گسترده مطرح كرده است، افرادى كه بخواهند در باره آن دقت بيشترى كنند، لازم است مجموع آيات را يك جا بررسى كرده و از طريق تفسير موضوعى آن هم به شيوه تفسير آيه به آيه، به مفاد واقعى اين نهى و سزاى مخالفت آن پى ببرند، از اين جهت ما ناچاريم مجموع آيات هر سه سوره را در اينجا نقل كنيم و از طريق مقايسه و تفسير آيه به آيه، روشن سازيم.

قرآن در سوره بقره اين سرگذشت را چنين بيان مى كند:

(وَقُلْنا يا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلا مِنْها رَغَداً حَيْثُ شِئْتُما وَلا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونا مِنَ الظّالِمينَ).[١]

«به آدم گفتيم تو با همسرت در «بهشت» سكنى گزين و از هر نقطه آن هر چه خواستيد، گوارا بخوريد ولى به اين درخت نزديك نشويد كه از ستمگران مى شويد».

(فَأَزَلَّهُما الشَّيْطانُ عَنْها فَأَخْرَجَهُما مِمّا كانا فيهِ وَقُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْض عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِى الأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتاعٌ إِلى حِين).[٢]

«پس شيطان هر دو نفر را دچار لغزش كرد، و از آنچه بودند اخراج نمود به

[١] بقره / ٣٥.
[٢] بقره / ٣٦ .