منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٠
براى شما دشمن آشكارى است».
١٥.«شيطان آدم وحوا را وسوسه كرد».
١٦.«پروردگارا ما بر نفس خويش ستم كرديم».
١٧.«و اگر ما را نبخشى و بر ما رحم نكنى، از زيانكاران خواهيم بود!».
١٨.«اوست خدايى كه شماها را از يك نفس آفريده و جفت او را ازجنس او قرار داده است تا در كنار او بياسايد، وقتى با او نزديكى كرد، حمل سبك برداشت تا به كارهاى خود ادامه دهد; وقتى سنگين شد، هر دو از خداوند درخواست كردند كه اگر فرزند صالحى به آنان بدهد، از سپاسگزاران خواهند بود».
١٩. «وقتى فرزندى صالح به آنان داد، براى خدا در اين فرزندى كه به آنان داده بود شريك قرار دادند، برتر است خدا از آن كه براى او شريك مى انديشند».
٢٠.« آيا موجوداتى را شريك قرار مى دهيد كه نه چيزى مى آفرينند، در حالى كه خود مخلوقند».
٢١. «نه آنها را مى توانند يارى كنند، و نه خود را يارى مى دهند».
٢٢.«اى فرزندان آدم ! لباسى براى شما فرستاديم».
٢٣. «اى فرزند آدم! شيطان شما را نفريبد، آن گونه كه پدر و مادر شما را از بهشت بيرون كرد».
٢٤. «اى فرزندان آدم! زينت خود را به هنگام رفتن به مسجد، با خود برداريد».
٢٥. «اى فرزندان آدم! اگر رسولانى از خود شما به سراغتان بيايند».
٢٦. «و (به خاطر بياور) زمانى را كه پروردگارت از پشت و صلب فرزندان آدم، ذريه آنها را برگرفت».
٢٧. «اوخدايى است كه (همه) شما را از يك فرد آفريد; و همسرش را نيز از جنس او قرار داد».
٢٨. «خدا با نظر لطف و مرحمت به سوى پيامبر و مهاجران و انصار