«وَلَقَدْ قَرَنَ اللّهُ بِهِ (صلى الله عليه وآله وسلم) مِنْ لَدُنْ أَنْ كانَ فَطيماً أَعْظَمَ مَلَك مِنْ مَلائِكَتِهِ يَسْلُكُ بهِ طَريقَ المَكارِمِ وَمَحاسِنَ أَخْلاقِ الْعالَمِ لَيْلَهُ وَنَهارَهُ».[١]

«از روزى كه پيامبر از شير گرفته شد خدا بزرگترين فرشته از فرشتگان خود را بر تربيت و تكميل او گمارد تا شب و روز او را به راههاى بزرگوارى و اخلاق نيك سوق دهد».

به طور مسلم فردى كه زير نظر بزرگترين فرشته الهى قرار گيرد و تربيت شود، از گناه و لغزش مصون مى ماند. سخنان امام در معرفى «آل محمد(عليهم السلام) » روشنگر عصمت آنان از گناه و خطا است وى درباره آنان چنين مى گويد:

«هُمْ عَيْشُ الْعِلْمِ ، وَمَوتُ الجَهْلِ، يُخْبِرُكُمْ حِلْمُهُمْ عَنْ عِلْمِهِمْ،وَظاهِرُهُمْ عَنْ باطِنِهِمْ، وَصَمْتُهُمْ عَنْ حِكَمِ مَنْطِقِهِمْ، لا يُخالِفُونَ الحَقَّ وَلا يَخْتَلِفُونَ فيهِ،وَ هُمْ دَعائِمُ الإِسْلامِ، وَوَلائِجُ الإِعْتِصامِ، بِهِمْ عادَ الحَقُّ إِلى نِصابِهِ، وانْزاحَ الباطِلُ عَنْ مُقامِهِ، وَانْقَطَعَ لِسانُهُ عَنْ مَنْبِتِهِ، عَقَلُوا الدِّينَ عَقْلَ وِعايَة وَرِعايَة لا عَقْلَ سَماع وَرِوايَة».[٢]

«آل محمّد (صلى الله عليه وآله وسلم) مايه حيات علم و دانش، وباعث مرگِ نادانى هستند، حلم آنان شما را از دانششان آگاه مى سازد، ظاهرشان از باطنشان، سكوتشان از حكمت منطقشان شما را مطلع مى گرداند هرگز با حق مخالفت نمى كنند، در آن اختلاف ندارند، آنها اركان اسلامند و پناهگاه مردم، به وسيله آنان حق به صاحب خود مى رسد، وباطل ريشه كن مى گردد و زبان باطل از بن بركنده مى شود. آنها دين را درك كردند، دركى توأم با تعمق و عمل، نه شنيدن و نقل كردن».

[١] نهج البلاغه صبحى صالح ، خطبه ١٩٢،ص٣٠٠.
[٢] نهج البلاغه صبحى صالح، خطبه ٢٣٩،ص٣٥٧.