اينان بدون توجه به منطق سياسى امام (ره) و زيربناى اين انديشه سياسى با منطقى بيگانه از منطق حاكم بر انديشه امام (ره) به تجزيه و تحليل پرداخته و قهراً به بيراهه رفته‌اند.

انديشه سياسى امام (ره) را يك‌بار از درون مى‌نگريم كه بر منطق استوار فقهى متكى است و تحليل و ترسيم همه اجزا و مؤلفه‌هاى آن با متولوژى فقه (علم اصول فقه) ارزيابى و به هم پيوسته شده است. در چنين نگاهى، منطق فقهى مبتنى بر وحى (كتاب و سنت) به‌عنوان منطق حاكم به چشم مى‌خورد كه در انتساب هر انديشه‌اى به دين و شريعت الهى ناگزير از اعمال اين منطق مى‌باشيم.

بى‌شك در نگاه از درون به انديشه سياسى امام (ره) و ارزيابى آن از هيچ منطقى جز منطق فقهى نمى‌توان استفاده نمود. در اين سخن كه وحى بر چه چيزى دلالت دارد جز از شيوه‌هاى تفسير متون دينى (هرمنوتيك) نمى‌توان بهره جست. مردود بودن به كارگيرى روشهاى عقلانى در چنين عرصه‌اى بدان معنى نيست كه در معرفت دينى عقل را كارآيى نيست بلكه بدان معنى است كه صدق و كذب انتساب يك انديشه به دين و وحى را تنها از طريق تفسير صحيح متون دينى برخواسته از وحى مى‌توان به دست آورد.

يك‌بار ديگر نيز مى‌توان اين انديشه را از بيرون مورد مطالعه و ارزيابى قرار داد. بى ترديد در اين نگاه ملزم به استفاده از منطق فقهى نيستيم و در حقيقت مى‌خواهيم با اين نگاه به اين نتيجه برسيم كه انديشه سياسى برخواسته از فهم صحيح دينى و منطق فقهى را مى‌توان پذيرفت و يا مى‌تواند مفيد و مطلوب باشد.

در اين بررسى ناگزير بايد منطق يك انديشه قابل قبول و نز منطق يك انديشه سياسى مفيد و مطلوب را مشخص نماييم اگر منطق فقهى را به‌عنوان منطق انديشه مقبول و مطلوب پذيرا باشيم بدون ترديد جواب نگاه دوم نيز مثبت خواهد بود لكن اگر از منطق عقل فلسفى يا عقل تجربى استفاده نماييم با بررسى ديگرى مواجه خواهيم بود كه در اين بررسى بايد توجه داشت كه انديشه سياسى امام (ره) بر منطق فلسفى نيرومندى متكى مى‌باشد كه اساس آن را جهان‌بينى توحيدى و نگاه ايدئولوژيك بر مسائل انسان و جامعه تشكيل مى‌دهد.

منطق فلسفى حاكم بر ديدگاه حاكميت در انديشه سياسى امام (ره) عقلانى بودن