فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ١٧١ - 3 مجتهدان وسواسين

مجتهدان واجب است به امر دفاع از كيان اسلام قيام نمايند و با وجود فقيه افضل و يا مأذون وى، كسى حق مداخله در امور دفاعى ندارد و عموم مردم بايد از فقيه افضل و يا مأذون از جانب وى تبعيت نمايند».

از آنجا كه اين فقيه بزرگ، جهاد دفاعى را همچون ساير شئونات حكومتى مانند افتاء و قضاوت و رتق و فتق امور اجرايى دولتى از شئونات ولايت فقيه در زمان غيبت امام (ع) مى‌شمارد و به همين دليل اقدام به آن را بدون كسب اجازه از فقيه افضل، بر عموم مردم جايز نمى‌داند، مى‌توان چنين نتيجه گرفت كه قيام و اقدام به ساير شئونات ولايت نيز مانند جهاد دفاعى بر فقيه افضل مى‌باشد و بدين‌ترتيب آغاز تأسيس دولت و نظام بخشيدن به آن و تصدى شئون حكومت و استمرار و استحكام آن از وظايف محوله به فقيه افضل محسوب خواهد بود.

٣. مجتهدان وسواسين

در صورت فقدان فقيه و يا به تعبير كاشف الغطاء هرگاه مجتهدان موجود از وسواسين باشند كه به ظاهر شريعت بسنده نموده‌اند، امور ولايت و حكومت (در مورد جهاد دفاعى) به كسانى محول مى‌شود كه داراى آگاهى، بينش و تدبير بوده و آشناى با شيوه‌هاى سياست و رموز رياست و سرورى، داراى ذكاوت، ثبات قدم و قادر به جزم و حزم باشند و بر چنين كسانى واجب است كه وظايف و تكاليف مربوط به جهاد را به‌عنوان واجب كفايى برعهده گيرند. [١]

در چنين حالت مفروضى آيا تصدى ساير شئون حكومتى نيز مانند اقدام به جهاد به‌عنوان واجب كفايى بر چنين افراد واجد شرايطى واجب مى‌گردد و يا تنها اقدام به جهاد، به آنان موكول مى‌گردد؟

تفكيك بين شئون حكومتى و حاكميتى كه به‌طور مطلق از آن نبى (ص) و امام (ع) مى‌باشد، همچنانكه در شرايط حضور فقيه افضل كه نايب امام (ع) مى‌باشد مقبول شيخ كاشف‌الغطاء نيست، در فرض فقدان اين مرحله از امامت و ولايت نيز چگونه قابل اثبات مى‌باشد.

[١] . همان.