جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٣٧٨ - ٣٢ هر چه مقام بالاتر، تواضع بيشتر!

اما يك درجه که بالا رفتِید و سرتيپ شديد، بايد تواضع و خضوع شما بيشتر گردد و نسبت به مراجعِین احترام زيادترى بگذارِید، بايد در آن موقع به خارج مِیز بياييد، در كنار مِیز بايستيد، با او دست بدهيد و اشاره كنيد كه روى صندلى بنشيند وقتى نشست، شما پشت مِیزتان برويد و بنشيند و مؤدبانه سخنان او را بشنويد.

اگر درجه بالاترى گرفتيد و سرلشكر شديد، بايد تواضع و خضوع شما نسبت به گذشته بيشتر شود، از روى صندلى خود برخيزيد و از پشت مِیز خارج شويد و وسط اتاق بياييد و به او دست بدهيد. وقتى كه او روى صندلى نشست، بعد شما روى صندلى مقابل او در کنارش بنشينيد و پشت مِیز خود نرويد.

خلاصه اين برنامه را اگر عمل كنيد و هر قدر درجه شما بالاتر رفت، خودتان نزد خودتان كوچكتر و در مقابل دِیگران متواضع‌تر باشيد، در اين موقع است كه مقام بالاتر، شما را از مسير فضيلت منحرف نکرده و دچار تکبّر و غرور نکرده و از وظايف انسانى و كرامت خُلق، باز نداشته است.[١]

ترجمه و شرح دعا: (لَا تَرْفَعْنِي فِي النَّاسِ دَرَجَه إِلَّا حَطَطْتَنِي عِنْدَ نَفْسِي مِثْلَهَا) «خدايا! من را در نظر مردم بالا نبر مگر اينكه به همان اندازه نزد خودم پاِیِین بِیاورِی و عزتى ظاهرى برايم به وجود نياور مگر آن كه من را به ذلت باطنِیم آگاه سازِی.»

در توضِیح اِین دعا مِی‌توان تمسک به کلام امِیرمؤمنان علِیه السلام نمود که فرمود: آدم بزرگ‌منش به هر مقامى، هرچند بزرگ برسد سرمست نمى‌شود، مانند كوهى كه هيچ بادى آن را به لرزه در نمى‌آورد، اما آدم فرومايه و پست و کم‌جنبه با دست يافتن به كمترين مقام و منزلتِی افسار گسيخته شده و خود را گم مِی‌کند، همانند بوته علفى كه وزش نسيمى آن را مى‌جنباند. (ذُوالشَّرَفِ لاتُبْطِرُهُ مَنْزِلَه نالَهَا وَ إِنْ عَظُمَتْ كَالْجَبَلِ الَّذى لاتُزَعْزِعُهُ الرِّياحُ وَ الدَّنِىُّ تُبْطِرُهُ مَنْزَلَه كَالكَلاءِ الَّذِى يُحَرِّكُهُ مَرُّ النَّسِيم)[٢]

[١] https://al-falah.ir/content/detail/ برگرفته از سخنرانِی مرحوم محمد تقِی فلسفِی.

[٢] غرر الحكم: ٣٤٢، حديث ٧٨١٩.