روزِی مردِی از انصار همراه رسول‌خدا صلِّی الله علِیه و آله در ساِیه درختِی نشسته بود که ناگهان مردِی آمد و پِیراهن از بدن خارج کرد و روِی رِیگ‌هاِی داغ غلطِید. گاهِی پشت و گاهِی شکم و گاهِی هم صورت خود را بر رِیگ‌ها مِی‌گذاشت و مِی‌گفت: اِی نفس! حرارت رِیگ‌ها را بچش و بدان که عذاب الهِی از آن عظِیم‌تر است.

رسول‌خدا اِین منظره را تماشا مِی‌کرد چون کار جوان تمام شد با دست به او اشاره فرمود و از او خواست که نزد او بِیاِید، جوان چون نزدِیک آمد حضرت به او فرمود: اِی بنده خدا! کارِی از تو دِیدم که از کسِی ندِیده بودم، علّت آن چِیست؟ آن مرد عرض کرد: براِی اِین است که بواسطه خوف از خدا، خود را از طغِیان و شهوت حرام در امان بدارم!

پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله فرمود: تو از خدا به حقِیقت ترسانِی و حق ترس را نِیز رعاِیت کردِی، خداوند به وجود تو به اهل آسمان‌ها افتخار مِی‌نماِید، سپس به اصحاب خود فرمود: اِی حاضرِین! نزدِیک اِین دوست خود بِیاِیِید تا براِی شما دعا کند، همه نزدِیک آمدند و او بدِین صورت همه را دعا کرد: (اَللّهُمَّ اجْمَعْ امْرَنا عَلَِی الْهُدِی وَ اجْعَلِ التَّقْوِی زادَنا وَ الْجَنَّهَ مَآبَنا) خداوندا! برنامه زندگِی ما را بر هداِیت متمرکز کن، تقوِی را زاد و توشه ما و بهشت را جاِیگاه ما قرار بده. [١]

١٠. ترس و امِید، دو بال ترقِّی انسان

امِیرمؤمنان علِیه السلام فرمود: بهترين مردم هم نباِید بواسطه اعمال شاِیسته خود مغرور شده و خود را از عذاب الهِی ايمن بدانند، زيرا از مكر الهِی ايمن نِیست مگر زِیانکاران.[٢] بدترين مردم هم نباِید از رحمت و مغفرت الهِی نا امِید باشند زيرا از رحمت خدا نا امِید نِیست مگر كافران. (إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ‌) [٣]

[١] بحار الأنوار، الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، ج‌٦٧، ص: ٣٧٨، امالِی صدوق، ص ٣٤٠.

[٢] (فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ) سوره اعراف، آيه ٩٩.

[٣] سوره يوسف، آيه ٨٧. نهج البلاغه، حكمت، ٣٧٧.