مورد دوم در جاِیِی است که اظهار عقِیده خطرِی ندارد مثلاً اگر مسأله‌اِی در مِیان عده‌اِی اختلافِی باشد تقِیّه صحِیح نِیست و ضرورتِی ندارد که تقِیه کند. لذا امام باقر علِیه السلام فرمود: در سه چِیز هرگز از هِیچ مسلمانِی تقِیّه نمِی‌کنم: شرب خمر، مسح روِی کفش و متعه حج.

(ثَلَاثَه لَا أَتَّقِي فِيهِنَّ أَحَداً شُرْبُ الْمُسْكِرِ وَ مَسْحُ الْخُفَّيْنِ وَ مُتْعَه الْحَجِّ)[١] زِیرا در اِین موارد مِیان اهل‌سنّت هم اختلاف است. بعضِی از اهل‌سنّت با اِینکه مِی‌دانند خلِیفه دوم از متعه حج منع کرده آن را انجام مِی‌دهند لذا رواِیات تقِیّه تنها در حال ضرورت جاِیز شمرده شده است: (التَّقِيَّه فِي كُلِّ ضَرُورَه وَ صَاحِبُهَا أَعْلَمُ بِهَا حِينَ تَنْزِلُ بِهِ) [٢]

مورد سوم در جاِیِی است که بواسطه تقِیّه جان انسان دِیگرِی در خطر بِیفتد که در اِینجا هم تقِیّه حرام است. لذا امام باقر علِیه السلام فرمود: (إِنَّمَا جُعِلَتِ التَّقِيَّه لِيُحْقَنَ بِهَا الدَّمُ فَإِذَا بَلَغَ الدَّمَ فَلَيْسَ تَقِيَّه) [٣] قانون تقِیّه براِی حفظ جان جعل شده است اگر بنا باشد تقِیّه منجر به رِیختن خون دِیگرِی شود تقِیّه جاِیز نِیست.

٧. رفتار نِیکو با عموم مسلمانان

امام صادق علِیه السلام به هشام فرمود: بپرهيزيد از انجام کارهاِیِی که به خاطر چنِین اعمالِی اهل‌سنّت زبان به سرزش گشوده و بگوِیند: امام صادق چه بد شاگردانِی را تربِیت نموده است. همانا فرزند بدکار بواسطه اعمالش مردم از پدر او بدگوِیِی کرده و او را سرزنش مِی‌کنند. سعِی کنِید با کارهاِی شاِیسته زينت ما و مايه افتخار ما باشيد نه مايه سرزنش.

سعِی کنِید رفتارتان با فرقه‌هاِی مختلف اسلامِی اهل‌سنّت نِیکو باشد با آنها در مساجد نماز بخوانيد، به عيادت مريض‌هاِی آنها بروِید. در تشييع جنازه مرده‌هاِی آنان شرکت کنِید. (صَلُّوا فِي عَشَائِرِهِمْ وَ عُودُوا مَرْضَاهُمْ وَ اشْهَدُوا جَنَائِزَهُمْ...) آنان نبايد در كارهاى نيك بر شما پيشى بگيرند، چرا که شما بواسطه اعتقاد صحِیحِ خود، نسبت به كارهاى نيك سزاوارتريد.[٤]

[١] وسائل الشِیعة، شِیخ حر عاملِی، ج١٦، ص: ٢١٦، ح٥.

[٢] وسائل الشِیعة، شِیخ حر عاملِی، ج٢٩، ص: ٧٥، ح١.

[٣] وسائل الشِیعة، شِیخ حر عاملِی، ج١٦، ص: ٢٣٤،ح١.

[٤] الكافي، طبع دار الکتب الاسلامية، ج‌٢، ص: ٢١٩‌.