پسر بچه‌اى نزد پيامبر صلِّی الله علِیه و آله آمد و گفت: اى پيامبر پدرم از دنيا رفته و مادر و خواهرم بى‌سرپرست هستند. از آنچه خداوند به شما عنايت فرموده به ما كمك فرماِیِید. پيامبر با آنکه در آن زمان وضعِیت خوبِی نداشت به بلال فرمود: به خانه‌ام برو و هر غذايى كه يافتى بياور.

بـلال به خانه رفت و ٢١ دانه خرما پيدا كرد و به خـدمـت ايـشان آورد. پيامبر آنها را به پسر داد و فرمود: هفت دانه آن مال خودت، هفت دانه مال خواهرت و هفت دانه باقيمانده هم مال مادرت باشد. در اين هنگام يكى از اصحاب به نام معاذ، دست نوازش و لطف بر سر آن يتيم كشيد و گفت: خداوند تو را از يتيمى بيرون آورد و به سلامتِی به سن بلوغ برساند تا جانشين پدرت شوِی.

پيامبر چون محبت معاذ را به يتيم ديد به او فرمود:. هر كس يتيمى را سرپرستى كند و دسـت نـوازش بـر سـر او بـكـشـد،خـداونـد بـه تـعـداد هـر مـويـى كـه بر سر او براِی نوازش کشده، پاداش شايسته‌اى به او عطا نماِید و گناهى از گناهان او را محو سازد و مقام او را در بهشت بالا برد. [١]

١٨. اظهار محبت و مهر ورزِی به کودکان

روزِی رسول صلِّی الله علِیه و آله با ِیارانش نشسته بودند که حسن و حسِین علِیهما السلام در حالِی که خردسال بودند، خدمت آن حضرت رسِیده و از سر و دوش اِیشان بالا رفتند، رسول‌خدا گاهِی سرش را پاِیِین مِی‌آورد و گاهِی آنان را مِی‌گرفت و مِی‌بوسِید و آنان را از خود دور ننمود.

در اِین حال ِیکِی از اصحاب که با شگفتِی نگاه مِی‌کرد گفت: ِیارسول‌الله من به ِیاد ندارم، هِیچ‌گاه فرزندم را بوسِیده باشم. پِیامبرخدا چنان از گفته آن مرد برآشفت که رنگش برگشت، پس به آن مرد فرمود: کسِی که به کودکان مهر نورزد و بزرگان را گرامِی ندارد از ما نِیست. [٢]

امام صادق علِیه السلام فرمود: فرزندان خود را بسيار ببوسيد. براِی شما در هر بار بوسيدن درجه‌اِی افزوده خواهد شد. (اَكثِرُوا مِنْ قُبْلَه اَوْلادِكُمْ فَاِنَّ لَكُمْ بِكُلِّ قُبْلَه دَرَجَه)[٣]

[١] رمز پيروزى مردان بزرگ، ص: ٢١٨.

[٢] مناقب آل ابِی‌طالب، ابن شهر آشوب، محمد بن علِی، ج۳، ص: ۳۸۳

[٣] وسائل الشيعة، طبع آل‌البِیت علِیهم السلام ج‌٢١، ص: ٤٨٥‌.