جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٣٦٨ - ١٦ احترام دیگران موجب نشود که خود را گم کنی!

از مردم که با چند روز عبادت و عمل صالح گوِیا خود را طلب‌کار از مردم و خدا دانسته و خود را مستحق بهشت مِی‌دانند. در هر حال لازم است که انسان با وجود تلاشِی که در بندگِی خدا مِی‌کند خود را در اداء شکر و تکالِیف الهِی مقصّر بداند. باِید حالت خوف و امِید توأمان باشد تا گرفتار غرور و خودشِیفتگِی نشود.[١] امام سجاد علِیه السلام در نهاِیت تواضع به خدا عرض مِی‌کند:(سَأَلْتُكَ مَسْأَلَه الْحَقِيرِ الذَّلِيلِ الْبَائِسِ الْفَقِيرِ الْخَائِفِ الْمُسْتَجِيرِ، وَ مَعَ ذَلِكَ خِيفَه وَ تَضَرُّعا وَ تَعَوُّذا وَ تَلَوُّذا، لا مُسْتَطِيلا بِتَكَبُّرِ الْمُتَكَبِّرِينَ وَ لا مُتَعَالِيا بِدَالَّه الْمُطِيعِينَ وَ لا مُسْتَطِيلا بِشَفَاعَه الشَّافِعِينَ وَ أَنَا بَعْدُ أَقَلُّ الْأَقَلِّينَ، وَ أَذَلُّ الْأَذَلِّينَ وَ مِثْلُ الذَّرَّه أَوْ دُونَهَا)

١٦. احترام دِیگران موجب نشود که خود را گم کنِی!

يكى از اصحاب امام سجاد علِیه السلام به نام زُهَرى در حالى كه غمگين بود، خدمت امام سجاد رسِید. حضرت فرمود: چرا غمگِین هستى؟ او عرض کرد: يابن‌رسول‌الله! به جهت آزار و اذِیت که از دوستان و آشنايانم به من مِی‌رسد! آنان نسبت به موقعيّت كنونى من چشم طمع دوخته‌اند، به چه اميدى به دوستان خود، خوشبين باشم.

امام سجّاد در بخشِی از سخنان خود به او فرمود: اى زُهرى! چنانچه مسلمانِی تو را تعظيم و احترام كرد مراقب باش که متواضع باشِی و اِین را نشانه بزرگِی و فضِیلت خود ندانِی تا مبتلا به تکبّر شوِی بلکه بگو: آن‌ها با معرفت و با ادب بودند که چنِین رفتار کردند. اگر برخِی تو را كوچك شمرده و تحقير كردند، با خود بگو: اِین در اثر گناهان من است و خود من مقصّر در بِی‌اعتناِیى آن‌ها هستم. [٢]

Q نکته: افراد خود ساخته، مقام و منزلت دنِیوِی ِیا احترام زِیاد دِیگران موجب نمِی‌شود که خود را گم کنند و براِی خود شخصِیت روِیاِیِی بسازند بلکه هر قدر مقامشان در نزد خدا و مردم بِیشتر مِی‌شود متواضع‌تر و به قول معروف خاکِی‌تر مِی‌شوند همچنان که مِیوه درخت هر قدر بِیشتر مِی‌شود سر تواضع پاِیِین مِی‌آورد. به داستان ذِیل توجّه نماِیِید.

[١] الكافي، طبع دار الکتب الاسلامية، ج‌٢، ص: ٦٧‌.

[٢] بحار الأنوار، ط دار الاحِیاء التراث، مجلسي، محمد باقر، ج٨٩، ص: ٢٤٣.