جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ١٧٦ - ٥ مؤمن همواره در ميان دو ترس است

خداست، ولى كافر از اين‌گونه القائات و بالاتر از آن هم هراسى ندارد و اِین امر موجب هلاکت و سوء عاقبت او مِی‌گردد.

در حكايت ديگرِی آمده: مردى هراسان نزد پِیامبر اکرم آمد و گفت: منافق شدم. پِیامبر فرمود: سوگند به خدا منافق نشده‌اى، اگر منافق مِی‌شدى که نزد من نمِی‌آمدى تا من را آگاه كنى، سپس فرمود: چه چيز تو را به شك انداخته است؟ گمانم شيطان به در دلت القاء كرده که چه كسى تو را آفريده است؟ در پاسخ گفتى: خدا و بعد به تو گفته چه كسى خدا را آفريده است و تو در جواب حِیران ماندِی!

آن مرد گفت: آرى. پِیامبر اکرم فرمود: شيطان از طرِیق وسوسه در انجام برخِی از گناهان و ترک برخِی از واجبات، نزد شما مِی‌آيد، اگر در اين جهت بر شما چيره و غالب نشود، از راه وسوسه‌هاِی فکرِی به شما هجوم مِی‌آورد تا شما را بلغزاند، وقتى براى شما چنين پيشامدى رخ داد، خدا را به يگانگى ياد كنيد و در عبارت ديگر فرمود: اِین ذکر را بگوِیيد: (آمَنَّا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّه إِلَّا بِاللَّهِ) تا وسوسه شِیطان از شما دور گردد. [١]

Q نکته: وسوسه‌هاِی شِیطانِی معمولاً در ابتداِی سن تکلِیف و نِیز براِی تازه مسلمانان رخ مِی‌دهد. اگر فرد قدرِی استقامت بورزد و ضمن مراقبت در وظائف و تکالِیف دِینِی از خداوند منان هم استمداد بطلبد، به تدرِیج اِیمان در او مستقر شده و چنِین وسوسه‌هاِیِی دِیگر نمِی‌تواند او را متزلزل کند.

٥. مؤمن همواره در ميان دو ترس است

روزِی رسول‌خدا صلِّی الله علِیه و آله براِی مردم سخنرانِی مِی‌کرد. در ضمن آن به اصحاب خود فرمود: مؤمن پِیوسته در مِیان دو ترس است ِیعنِی نسبت به دو چِیز هراس دارد:

اول: ترس از عمرِی که بر او گذشته است از اِین جهت که نمِی‌داند خدا نسبت به گناهان گذشته او چه کرده است «و بدِین وسِیله دائم در حال توبه و انابه و تضرع به پِیشگاه الهِی است»

دوم: ترس از عمر باقى مانده‌اش از اِین جهت که نمِی‌داند مرتکب چه اعمالِی مِی‌شود و اِین که آِیا عاقبت بخِیر مِی‌شود ِیا خِیر. اِین امر موجب مِی‌شود که مؤمن از دنيا براى آخرت و از جوانى براِی پيرى توشه برگيرد.

[١] اصول کافِی، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية، ج ٢ ص: ٤٢٥.