جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٣١١ - ٢١ تقوای شغلی «تقوای پزشکی»

نشانه ناراحتِی از گفتار او بر پيشانى زد و به او فرمود: (سُبْحَانَ اللَّهِ تَقْذِفُ أُمَّهُ قَدْ كُنْتُ أَرَى أَنَّ لَكَ وَرَعاً)

عجب! به مادرش نسبت ناروا مِی‌دهى؟ من خيال مِی‌كردم تو آدم پرهيزكارى هستى، اكنون مِی‌بينم چنين نيست. آن مرد به امام صادق عرض كرد: مادر اين غلام از اهالى هند و مشرك است و مسلمان نِیست فرزند او هم زنا زاده است... امام تا اِین کلام را شنِید به او فرمود: (تنحَّ عَنِّى) از من دور شو! در تارِیخ نقل شده که دِیگر آن مرد همراه امام صادق دِیده نشد تا آن گاه كه مرگ بين آن‌ها جداِیى افكند.[١]

فرق بِین تقوِی و ورع: تقوِی آن است که فرد پِیوسته حالت مراقبت نسبت به گناهان داشته باشد. ورع ِیک درجه بالاتر از تقواست، فرد با ورع علاوه بر اجتناب از محرمات قطعِی از کارهاِی حلالِی که ممکن است زمِینه‌ساز انجام گناه شود «امور شبهه‌ناک» نِیز دورِی مِی‌گزِیند امِیرمؤمنان علِیه السلام فرمود: (الْوَرَعُ الْوُقُوفُ عِنْدَ الشُّبْهَهِ)[٢]

٢٠. تقواِی سِیاسِی

در زِیارت جامعه کبِیره امامان معصوم علِیهم السلام به عنوانِ (ساسَه الْعِبَادِ) ِیعنِی سِیاست مداران مردم معرفِی شده‌اند. سِیاست اگر بدون تقوِی باشد به معناِی فرِیب‌دادن و دروغ گفتن به افکار عمومِی براِی رسِیدن به اهداف گروهِی ِیا حزبِی و منافع شخصِی است ولِی اگر همراه تقوِی باشد به معناِی اداره درستِ جامعه اسلامِی بر اساس عدالت و تلاش در جهت نيازهاى اقتصادى فرهنگِی نظامِی عموم مردم است.

٢١. تقواِی شغلِی «تقواِی پزشکِی»

رعاِیت تقوِی در هر شغل و پِیشه‌اِی لازم و ضرورِی است. داشتن تقوِی به معناِی رعاِیت دستورات الهِی و عدم دخالت هرگونه گناه و آلودگِی و تضِیِیع حقوق مردم در آن شغل

[١] الكافي، طبع دار الکتب الاسلامية، ج‌٢، ص: ٣٢٤‌.

[٢] عِیون الحکم و المواعظ، حسنِی بِیرجندِی، ص: ٦٨.