هنگامِی كه رسول‌خدا صلِّی الله علِیه و آله امِیرمؤمنان على علِیه السلام را در غدير خم به خلافت منصوب نمود، درباره او فرمود: (مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِِی مَوْلَاهُ) هر كس من مولاِی او هستم، على نِیز مولاى او است. چيزى نگذشت كه اين قضِیه بِین مردم دهان به دهان در شهرها، منتشر شد.

نعمان‌بن‌حارث فهرى خدمت پيامبر آمد و عرض كرد: شما به ما دستور دادِید شهادت به يگانگى خدا و رسالت دهيم، ما هم شهادت داديم، سپس دستور به جهاد دادِید، ما هم پذيرفتيم. اما به اين‌ها هم راضى نشدِید تا على علِیه السلام را به جانشينى خود منصوب كرده و گفتِید: (مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِِی مَولاهُ) آيا اين سخن از ناحيه خود شما است يا از سوى خداوند؟! پيامبر از اِین کلام تعجب نمود و فرمود: قسم به خدايى كه معبودى جز او نيست اين از ناحيه خداست.

نعمان روى برگرداند در حالى كه مِی‌گفت: (اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ هَذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنَا حِجَارَه مِنَ السَّمَاءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَاب أَلِيم) خداِیا اگر اِین سخن حق است و از ناحيه تو است، سنگى از آسمان بر ما بباران! اين جا بود كه سنگى از آسمان بر سرش فرود آمد و او به درک واصل شد، در همين موقع آيه شرِیفه: (سَأَلَ سائِلٌ بِعَذاب واقع لِلْکافِرِینَ لَِیْسَ لَهُ دافِعٌ) [١]نازل گشت اِین قضِیه در رواِیات شِیعه ذکر شده و مرحوم علامه امينى رحمه الله در کتاب ارزشمند الغدير اِین جرِیان را در ذِیل آِیه شرِیفه از ٣٠ نفر از علماى معروف اهل‌سنت نِیز نقل نموده است.[٢]

١١. تسليم عملِی و قلبِی

باغ پسر عمه رسول‌خدا صلِّی الله علِیه و آله زبير‌بن‌عوام در كنار باغ يكى از انصار بود. بين اين دو نفر در تقدِیم آبيارى اختلاف شد، هر دو براى رفع اختلاف به حضور پيامبر آمدند و جريان را به عرض رساندند تا آن حضرت مسأله را حل نماِید. نخلستان زبير در قسمت بالاى آب و نخلستان مرد انصارى در قسمت پاِیِین قرار داشت. چون معمول بود كه اول قسمت بالا را آب مِی‌دادند بعد قسمت پاِیِین، پيامبر چنين قضاوت كرد كه نخست زبير آبيارى كند بعد مرد انصارى.

[١] سوره معارج آِیه ٧٠.

[٢] مجمع البيان، طبرسي، ج٢٠، ص: ٥، تفسير نمونه، ج ٢٥، ص ٦، الغدير، ج ١، ص ٢٣٩ تا ص: ٢٤٦.