جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ١٤٦ - ٢ قدم اول عملکردن والدین، قدم دوم تشویق

د: معجزه تشوِیق

١. تشويق همراه با هدِیه

رسول اكرم صلِّی الله علِیه و آله مردى را ديد که در قنوت نماز مضامين بسيار عالى و پرمعناِیى را به پيشگاه الهى عرض مِی‌كند. سخنان عميق و پرمغز آن مرد كه حاكى از مراتب معرفت و كمال ايمانش بود، پيامبر اكرم را به شگفت آورد. لذا شخصى را بر او گمارد و فرمود: وقتى نمازش تمام شد،او را به حضورش بياورد. بعد از نماز به محضر حضرت آمد. رسول اكرم قطعه طلايى را به او عطا نمود و از او پرسيد: از كدام قبيله‌اى؟

عرض كرد: از بنى‌عامر. حضرت فرمود: آيا مِی‌دانى اين طلا را براى چه به تو بخشيدم؟ عرض كرد: به اعتبار خوِیشاوندِی كه بين من و شماست. حضرت فرمود: البته براى خوِیشاوندِی حقى است ولى اين طلا را از آن جهت به تو بخشيدم كه خدا را به نيكى حمد و ثنا گفتى.

Q نکته: اولياى بزرگ اسلام به كارهاى پسنديده مردم در امور دينى و دنيوى توجّه كامل داشتند و با تشويق و تحسين، آنان را به نيكى و پاكى، شادمان و دلگرم مِی‌نمودند ضمن اِین که دِیگرانِی كه ناظر اين امر بودند نِیز تشوِیق به عمل مِی‌کردند و با ارج نهادن به نِیکِی‌ها اهل منکر را از زشتِی‌ها باز مِی‌داشتند. امِیرمؤمنان علِی مِی‌فرماِید: با پاداش‌دادن به نِیکوکار، شخص بدکار را از کردار بدش باز بدارِید: (اُزجُرِ المُسِیئَ بِثواب المُحسِنِ) [١]

٢. قدم اول عمل‌کردن والدِین، قدم دوم تشوِیق

امام صادق علِیه السلام مِی‌گويد: پدرم امام باقر علِیه السلام بسيار ذكر خدا مِی‌گفت: من با او راه مِی‌رفتم و او همواره ذكر مِی‌گفت، با او طعام مِی‌خوردم، ذكر خدا مِی‌گفت، با مردم صحبت مِی‌كرد هنگام قطع‌شدن سخن آنان، ذکر مِی‌گفت حتِی سخن با ديگران او را از ذكر خدا باز نمِی‌داشت. همواره بر زبانش ذكر «لا اله الا اللّه» جارِی بود... هنگام نماز صبح فرزندان خود را جمع مِی‌كرد و آنان را تشوِیق مِی‌کرد تا طلوع خورشيد ذكر خدا بگوِیند. (كَانَ يَجْمَعُنَا فَيَأْمُرُنَا بِالذِّكْرِ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ) هر يك از ما مِی‌توانست قرآن بخواند مِی‌فرمود:قرآن بخوان و بقِیه را امر به ذكر مِی‌نمود.[٢]

[١] حِیوة الحِیوان، ج ٢، ص: ٦٣.

[٢] الكافي، طبع دار الکتب الاسلامية، ج‌٢، ص: ٤٩٩‌.