بشر حافِی ِیکِی از ثروتمندان اشراف زاده‌اِی بود که شبانه‌روز به عِیاشِی اشتغال داشت. خانه‌اش مرکز عِیش و نوش و رقص و آواز کنِیزان بود و با چنِین تفرِیحات حرامِی زندگِی خود را سپرِی مِی‌کرد و از آن نعمت‌ها در مخالفت با خداوند بهره مِی‌برد تا جاِیِی که صداِی ساز و آواز از بِیرون خانه‌اش شنِیده مِی‌شد.

روزِی که در خانه‌ او مجلس گناه برپا بود، کنِیزش با ظرف خاکروبه، در منزل آمد تا آن را خالِی کند. در اِین هنگام موسِی‌بن‌جعفر علِیه السلام که از کنار آن خانه مِی‌گذشت صداِی ساز و آواز به گوشش رسِید. از کنِیز پرسِید: صاحب اِین خانه بنده است ِیا آزاد؟ کنِیز جواب داد: البته که آزاد است. امام فرمود: راست گفتِی، اگر بنده خدا بود از مولاِی خود مِی‌ترسِید و اِینچنِین در معصِیت گستاخ نبود. کنِیز به داخل منزل برگشت. بشر که بر سفره شراب نشسته بود از کنِیز پرسِید: چرا دِیر آمدِی؟ کنِیز داستان مرد ناشناس و جواب خود را نقل کرد. بشر پرسِید: آن مرد در جواب تو چه گفت؟ کنِیز آن را بِیان کرد.

سخن کوتاه موسِی‌بن‌جعفر همانند تِیر بر دل او نشست و مانند جرقه‌ آتشِین قلبش را نورانِی و دگرگون ساخت. سفره شراب را ترک کرد و با پاِی برهنه بِیرون دوِید تا خود را به آن حضرت برساند. دوان دوان خود را به موسِی‌بن‌جعفر رسانِید و عرض کرد: آقاِی من! معذرت مِی‌خواهم. من بنده خدا بوده و هستم، لِیکن بندگِی خود را فراموش کرده بودم. بدِین جهت، چنِین گستاخانه معصِیت مِی‌کردم.

اکنون از اعمال گذشته‌ توبه مِی‌کنم. آِیا توبه‌ام قبول است؟ حضرت فرمود: آرِی خدا توبه‌ات را قبول مِی‌کند. از گناهان خود خارج شو و معصِیت را براِی همِیشه ترک کن.[١]

٨. كشتى گرفتن امِیرمؤمنان على علِیه السلام در كودكى

حضرت ابوطالب علِیه السلام ورزش كشتى را بسِیار دوست مِی‌داشت. آن حضرت پسران و پسر عموهاى خود را به گرد هم جمع مِی‌كرد و به آنها مِی‌گفت: دو نفر دو نفر كشتى بگيريد. در آن وقت امِیرمومنان على علِیه السلام كم‌تر از ده سال داشت.

[١] درسِی از اخلاق ص: ١٨٤، الکنِی و الألقاب، محدّث قمِی، ج ٢، ص: ١٦٨.