جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٣٦٧ - ١٥ تواضع در مقابل خدا

عبدالله‌بن‌عباس مِی‌گوِید: من در آنجا خدمت آن حضرت رسِیدم و دِیدم که امِیرمؤمنان فرمانده کل قوا، کفش خود را وصله مِی‌زند.

حضرت تا من را دِید، رو به من کرد و فرمود: ابن‌عباس! اِین کفش چه قدر مِی‌ارزد؟ گفتم: ارزش چندانِی ندارد. حضرت فرمود: سوگند به خدا! اِین کفشِ بِی‌ارزش در نزد من محبوب‌تر است از رِیاست و حکومت. مگر اِین که بواسطه آن حقِی را زنده کنم و باطلِی را براندازم. [١]

رسول‌خدا صلِّی الله علِیه و آله فرمود: تواضع جز بزرگى بر انسان نمِی‌افزاِید پس تواضع کنِید تا خدا مقام شما را بلند سازد! (التَّوَاضُعُ لَاِیَزِِیدُ الْعَبْدَ الّا رَفْعَهً فَتَوَاضَعُوا ِیَرْفَعْکُمُ اللَّهُ)[٢]

١٥. تواضع در مقابل خدا

امام حسن مجتبِی علِیه السلام در زمان خوِیش عابدترِین، زاهدترِین و برترِین مردم به شمار مِی‌رفت. بسِیارِی از اوقات با پاِی پِیاده به حج مِی‌رفت. هر وقت به ِیاد مرگ مِی‌افتاد ِیا در حضورش از قبر سخن به مِیان مِی‌آمد ِیا به ِیاد قِیامت و برانگِیخته‌شدن مردم در محشر و عبور از پل صراط مِی‌افتاد، اشک مِی‌رِیخت و به ِیاد حسابرسِی در پِیشگاه خداوند فرِیاد برمِی‌آورد.

در هنگام وضو اعضاِیش مِی‌لرزِید و چهره مبارکش زرد مِی‌گشت. از آن حضرت پرسِیدند: چرا چنِین حالِی پِیدا مِی‌کنِید؟ فرمود: سزاوار است کسِی که در مقابل پروردگارِ صاحب عرش عظِیم مِی‌اِیستد، چنِین باشد هرگاه به در مسجد مِی‌رسِید به خدا عرض مِی‌کرد: خداِیا! مهمان تو پِیش تو آمده است، اِی خداِی مهربان به کرم و بزرگوارِیت از خطاهاِیم درگذر! [٣]

Q نکته: امامان معصوم علِیهم السلام با آن همه تلاش در بندگِی خدا و مقام عصمتِی که داشتند هرگز به نماز و روزه و اعمال صالح خود راضِی و خودشِیفته نبودند. متواضعانه با خدا مناجات مِی‌کردند برخلاف برخِی

[١] بحار الأنوار، ط دارالاحِیاء التراث، علامة مجلسِی: ج ٣٢، ص: ٧٦.

[٢] کنز العمّال، ۵۷۱۹.

[٣] بحار الأنوار، مجلسِی، محمد باقر، ط دار الاحِیاء التراث، ج ٤٣، ص: ٣٣٩.