جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٢٦١ - ١١ اخلاق ورزشکاری «جوانمردى، تواضع و گذشت»

هشام گفت: من در دوران عمرم چنين تيرانداز ماهرِی را تا بحال نديده‌ام. گمان نمِی‌كنم كسى همانند شما تيراندازِی کند. آيا فرزندتان هم در تيراندازى مثل شما ماهر است؟

امام فرمود: البته! نسل بعدى ما اهل‌بِیت كمالات و امتيازات را از نسل قبلى به ارث مِی‌برد. كمالاتى كه خداوند بر پيامبرش عطا كرده به ما ارث رسِیده است. ما كمالاتِی را كه ديگران از آن محرومند از يكديگر به ارث مِی‌بريم و تا جهان برپاست نسل بعدى همواره وارث اِین كمالات هستند و هيچ موقع زمين از حجّت خدا خالى نخواهد بود.[١]

١٠. مسابقه ِیا نماز اول وقت؟

وِی از همان سنِین کودکِی به نماز اول وقت اهمِیت مِی‌داد و نماز اول وقت را با هِیچ چِیز دِیگر عوض نمِی‌کرد. در دوران جوانِی که به ورزش کشتِی مِی‌رفت براِی انجام مسابقه‌اِی به اتفاق هم به سالن رفتِیم. مسابقه فِینال بود، در مِیان جمعِیت به تماشا نشسته بودم. چند نفر از رقِیبان با هم مبارزه کردند. نوبت به عباس رسِید. چند بار نام او را براِی مبارزه خواندند، امّا او حاضر نشد تا اِین که دست رقِیب او را به عنوان برنده مسابقه بالا بردند. نگران شدم با خود گفتم: ِیعنِی عباس کجا رفته است؟

در جستجوِی او بودم نگاهم به او افتاد که از در سالن وارد شد جلو رفتم و گفتم: کجا بودِی؟ اسمت را خواندند، نبودِی؟ او گفت: وقت نماز بود، نماز از هر کارِی براِیم مهمتر است، رفته بودم نماز جماعت.[٢]

١١. اخلاق ورزشکارِی «جوانمردى، تواضع و گذشت»

قهرمان تختى در مسابقات المپِیک ۱۹۶۰ روم مدال نقره را کسب نمود. وى در فِینال اِین مسابقات، با حرِیفى از ترکِیه به نام عصمت آتلى روبه رو شد. آتلى که مِی‌دانست حرِیف تختى نمِی‌شود، در ابتداى مبارزه نقشه ناجوان‌مردانه‌اِی کشِید و با وارد‌کردن ضربه سختِی به‌صورت تختِی باعث شد که او در بقِیه لحظات مبارزه گِیج باشد و نتواند کارى از پِیش

[١] بحار الأنوار، مجلسِی، محمد باقر، ط دار الاحِیاء التراث، ج ٤٦ ص: ٣٠٦.

[٢] برگرفته از کتاب نماز خوبان نوِیسنده علِی، احمد پور ترکمانِی.