حال سعِی کن پرهيزكار باشِی و زبانت را از سخن ناشاِیست نگاهدارِی، نگو من خود هدايت يافته‌ام «ِیعنِی به عمل خود مغرور نباش بلکه هداِیت را توفِیقِی از جانب خداوند بدان» خدا تو را هدايت فرموده و اسباب آن را فراهم نموده است.

پس خدا را به خاطر نعمت‌هايش شاكر باش، باِید معاشرتت با مردم به خوبِی باشد از كسانى نباش كه در هنگام حضور، او را سرزنش مِی‌کنند و در غِیاب بواسطه رفتار بدش از او غيبت مِی‌كنند، مردم را بر خود مسلط نكن به‌واسطه وعده دادنِی كه قدرت بر انجام آن را ندارى.[١]

٢٩. ارزش تقوِی به اعتقاد صحِیح «در كنار نهر بلخ تقواِیت کجا بود؟»

مردى خدمت امام صادق علِیه السلام رسِید و بعد از قدرِی احوالپرسِی امام از او پرسِید: حال برادرت چطور است؟ گفت: خوب است. فرمود: منظورم اِین است که از نظر دِینى چطور است؟ مرد عرض كرد: تمام كارهاِیش خوب است. آدم خِیرخواهى است جز اِینكه معتقد به امامت شما نِیست و از ِیکِی از مذاهب اهل‌سنت، زِیدِیه از گروه جارودِیه پِیروِی مِی‌کند. حضرت فرمود: به چه علّت معتقد به امامت ما نِیست؟

عرض كرد: اهل احتِیاط است و بواسطه ورع و پرهِیزكارى از اعتقاد به شما خوددارى مِی‌كند و تبعِیت از شما را خلاف احتِیاط مِی‌داند. حضرت فرمود: وقتى پِیش او رفتى به او بگو: ورع و پرهِیزكارِی تو آن شب در كنار نهر بلخ کجا رفت و چه شد؟ سپس به او بگو: اگر به جهت احتِیاط از پذِیرش امامت حضرت صادق پرهِیز مِی‌كنى چطور از انجام آن عمل در آن شب پرهِیز نکردِی؟!

آن شخص برگشت. روزِی به منزل برادرش رفت و گفت: جرِیانِ نهر بلخ چه بوده است. برادر گفت: چه كسى به تو اِین خبر را داده است؟ گفت: امام صادق علِیه السلام از من درباره تو پرسِید به اِیشان عرض كردم: او به خاطر پرهِیزكارى و رعاِیت احتِیاط از اعتقاد به امامت شما خوددارى مِی‌كند.

حضرت به من فرمود: به او بگو: پس پرهِیزكارِی تو در آن شب كنار نهر بلخ چه شد؟ برادرش گفت: از كجا آن جرِیان را فهمِیده با اِینكه جز من و خدا هِیچ كس اطلاعِی

[١] اصول کافِی، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية، ج ٢ ص: ٢٥.