جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٢٧٩ - ٢٥ تفکّر عمیق در آیات شریفه قرآن

است. دوم كسى كه وجود او براى انسان به منزله يك بيمارى مزاحم و رنج‌آور است و او رفيق احمق است.

سوم کسِی كه وجودش به منزله داروى شفابخش و ضد بيمارى است و او رفيق لبيب يعنى روشن فكرِ بسيار عاقل است و از مورد اول ِیک درجه بالاتر است. (الإِخوانُ ثَلاثَه: فَواحِدٌ کَالغِذاءِ الَّذِی ِیُحتاج إلَِیهِ کُلَّ وَقت فَهُوَ العاقِلُ وَ الثّانِی فِی مَعنِی الدّاءِ و هُوَ الأَحمَقُ وَ الثّالِثُ فِی مَعنِی الدَّواءِ فَهُوَ اللَّبِیب‌)[١]

Q نکته: بعضى از افراد به قدرى عاقل و تيزبين و عاقبت‌انديش هستند كه كلمه عاقل براى شناساندن آنان نارسا و كوتاه است. در اين حديث امام صادق علِیه السلام مردان ممتاز را با كلمه لبيب معرفى نمود و از چنِین دوستِی تعبِیر به داروى دردهاى زندگى و حلّال مشكلات انسان ِیاد نمود که در مواقع حساس مِی‌تواند بزرگترين خدمت را به دوست خود برساند و با عقل روشن دوستش را از سقوط و بدبختى برهاند.

٢٥. تفکّر عمِیق در آِیات شرِیفه قرآن

چهار تن از بزرگان و دانشمندان علم ادب که منکر خدا بودند به نام‌هاِی «ابن‌ابِی ‌العوجا، عبدالملک دِیصانِی، عبدالله‌بن‌مقفّع و عبدالملک بصرِی» در مسجد الحرام جلسه‌اِی تشکِیل داده و درباره حج، گفتگو مِی‌کردند و نِیز راجع به نفوذ اسلام در جوامع مختلف و توجّه روزافزون مسلمانان به دستورات مذهبِی و چگونگِی مبارزه با اسلام، مطالبِی را ردّ و بدل مِی‌کردند. پس از بِیان نقطه نظرات خوِیش، به اِین نتِیجه رسِیدند که باِید پاِیه اسلام را که قرآن باشد از بِین ببرند.

در همان‌جا قرآن را بِین خود، به چهار بخش تقسِیم کردند، تا هرکدام در فرصتِی آن را کامل مطالعه کنند و با توجّه به تبحّرِی که داشتند، اِیرادهاِی ادبِی و علمِی آشکارِی را بر آن بگِیرند و در جلسه بعدِی ِیعنِی موسم حج سال آِینده در همانجا گرد هم آمده و اِیرادات خود را بِین مسلمانان منتشر کنند و بدِین‌گونه دِین اسلام را از پاِیه نابود کنند.

[١] تحف العقول، ص: ٣٢٣.