جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٣٢٦ - ٤٤ تفاوت مردم نسبت به تکالیف انسانی و تکالیف الهی

ü از دِیدگاه برخى شعائر به معناِی دِین است و بزرگداشت آن ِیعنِی دِیندارى و توجّه به مجموعه مقررات دِین و بزرگداشت احکام آن.[١] ِیا امور مختص به مذهب، مانند بلند گفتن «بسم اللَّه» در نماز.[٢] طبق اِین بِیان، منظور آِیه شرِیفه اِین است که هر کس با رعاِیت احکام الهِی، دِین خدا را گرامى بدارد اِین نشانگر تقواى قلبى است، چرا که اصل تقوِی، احساس مسئولِیت در برابر خداوند است.

ü از دِیدگاه برخى منظور پاکى و خلوص نِیت است ِیعنِی انسان خالصانه و بدون هِیچ شرک و رِیاِیى اعمال خود را انجام دهد و اِین خود از نشانه‌هاى تقواى قلبى است.[٣]

٤٣. تقسِیم دِیگر تقوِی در نگاه مرحوم شهِید مطهرِی رحمه الله

تقوِی دو گونه است، «تقواِی ضعف» و «تقواِی قوّت». انسان گاه براِی محافظتِ خود از آلودگِی گناهان، از موجبات گناه فرار مِی‌کند، ِیعنِی همِیشه از محِیط گناه خود را دور نگه مِی‌دارد، به اِین نوع از خود نگه‌دارِی، تقواِی ضعف گفته مِی‌شود، اما تقواِی قوّت آن است که انسان در روح خود حالت و قوتِی پدِید آورد که به وِی ِیک مصونِیت روحِی و اخلاقِی بدهد، ِیعنِی آن‌که انسان از لحاظ روحِی به قدرِی قوِی شود که اگر به فرض در محِیطِی که وسائل گناه هم در آن فراهم است قرار بگِیرد، به کمک آن حالت و ملکه روحِی که در خود اِیجاد کرده گناه نکند. حقِیقت تقوِی و کمال آن همان روحِیه‌ِی عالِی و مقدسِی است که باعث مِی‌شود که بدون اجبار حتِی با مهِیا‌بودن وسائل گناه، انسان از آن دورِی کند.[٤]

٤٤. تفاوت مردم نسبت به تکالِیف انسانِی و تکالِیف الهِی

فردِی از روِی کنجکاوِی، مِیخِی را در چهار چوب در سازمانِی که محل تردد مردم بود، کار گذاشت. تا ببِیند واکنش مردم نسبت به مسائل پِیرامون خود چگونه است! نفر اول وارد

[١] الروضة البهِیة ج۲،ص: ۳۸۳.

[٢] مستمسک العروة ج۵،ص: ۵۴۵.

[٣] برگرفته از تفسِیر مجمع البِیان.

[٤] صد گفتار، شهِید مطهرِی، ص: ٣٧.