جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٣٦٠ - ٣ فروتنی پيامبر در برابر كودكان

وحى نمود: من به قلوب بندگانم نظر كردم و كسى را در ميان آنان متواضع‌تر از تو نِیافتم. اى موسى! همانا تو در هنگام نماز با کمال خضوع و خشوع صورت خود را بر خاك مِی‌نهى. (يَا مُوسَى إِنَّكَ إِذَا صَلَّيْتَ وَضَعْتَ خَدَّكَ عَلَى التُّرَاب) از اِین جهت اراده کردم مقام تو را ارج نهاده و از همه بالاتر ببرم.[١]

امام باقر علِیه السلام فرمود: حضرت موسِی هرگاه نماز به جا مِی‌آورد از نماز فارغ نمِی‌شد مگر آنکه گونه راست و چپ خود را نِیز «به نشانه تواضع» بر زمِین مِی‌گذارد. [٢]

ز خــــاک آفـــــرِیدت خــــداوند پـــاک پس اِی بنده افتادگِی کن چو خاک

حـرِیص و جهانسوز و سرکش مباش ز خـــاک آفــــــرِیدندت آتــش مبــاش

٣. فروتنِی پيامبر در برابر كودكان

روزى پيامبر اکرم صلِّی الله علِیه و آله در راه رفتن به مسجد گروهى از كودكان را دِید که مشغول بازى هستند. حسن و حسين علِیهما السلام آمدند و خود را به لباس آن حضرت آويختند. هر يك مِی‌گفت: (كُن جَمَلى) ِیعنِی شتر من باش. آن حضرت از يك سو نمِی‌خواست آنها را رد کند و از سوِی دِیگر مِی‌خواست خود را به مسجد برساند. اِین امر موجب شد که آن حضرت در مسجد قدرِی دِیرتر از روزهاِی قبل حاضر شود.

بلال حبشى از مسجد بيرون آمد و به جستجوى پيامبر پرداخت، آن حضرت را در كنار جمعى از كودكان يافت، چون جريان را فهميد، قصد كرد كه مانع كودكان شود ولِی پِیامبر بلال را از اِین کار نهى نمود و فرمود: تنگ‌شدن وقت نماز براى من محبوبتر از رنجاندن كودكان است.

سپس به بلال فرمود: برو به خانه چِیزِی بياور تا خود را از اين كودكان بازخريد كنم. بلال رفت و هشت دانه گردو يافت و به حضور پيامبر آورد، پيامبر با کمال نرمِی و عطوفت به كودكان فرمود: (اتبعون جملكم بهذه الجويزات) آيا شتر خود را به اين گردوها عوض مِی‌کنِی؟

[١] عدة الداعِی و نجاح الساعي، احمد بن فهد حلِی، ج ۱ ص: ۱۷۸.

[٢] ترجمه کتاب شرِیف الزهد، ص: ١٣٣.