جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٣٢٢ - ٣٨ تقوی نتیجه توجّه به حضور خداوند در خلوتگاهها

٣٧. ملاحظه حضور

در احوالات مرحوم مقدس اردبيلى رحمه الله آمده است که اين بزرگوار در چهل سال آخر عمرش در خانه خود پايش را دراز نكرد. وقتِی از اين بزرگوار علّت آن را سؤال كردند، در جواب فرمود: به ملاحظه حضور رب الارباب پايم را دراز نمِی‌كنم. به اطرافِیان فرمود: وقتى از دنيا رفتم ديگر اختيار دست من نيست و الا باز هم بى‌ادبى نمِی‌كردم. مرحوم امام خمِینى قدّس سرّه فرمود: عالَم محضر خداست در محضر خدا معصيت نكنيد.[١]

٣٨. تقوِی نتِیجه توجّه به حضور خداوند در خلوتگاه‌ها

ساعت امتحان درس دِینِی بود. تنبلِی و سستِی در درس خواندن کار دستم داده بود. اضطراب سر و پاِی وجودم را فرا گرفته بود. هر لحظه فکرِی به ذهنم مِی‌رسِید. آخر تصمِیم گرفتم از روشِی که قبلاً بارها استفاده کرده بودم، کمک بگِیرم، کتاب بِینش دِینِی را در کشوِی مِیز گذاشتم و با ظرافت تمام، آن را طورِی قرار دادم که نه کسِی متوجه شود و نه به هنگام استفاده و تقلّب دچار مشکل شوم.

لحظه‌اِی احساس آرامش کردم. معلم وارد کلاس شد و سؤال‌ها را به ما داد و من هم آماده شدم... ناگهان معلم همه بچه‌هاِی کلاس را غافلگِیر کرد. آهسته آهسته به سوِی تخته سِیاه رفت و بر روِی آن آِیه کوتاهِی را از کتاب آسمانِی قرآن نوشت: (إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ)[٢] «به راستِی پروردگار تو در کمِین گنهکاران است.»

سپس رو به ما کرد و تنها ِیک کلام گفت: آخرِین نفر که امتحان را جواب داد ورقه‌هاِی امتحان بچه‌ها را به دفتر بِیاورد و به من تحوِیل بدهد. آنگاه پِیش چشمان مبهوت زده همگان از کلاس خارج شد. او نگاه همواره ناظر خداوند را به ِیاد همگِی ما آورد و خود رفت، حالت عجِیبِی به من دست داد. در ورقه‌ام هِیچ چِیز ننوشتم...[٣]

[١] برگرفته از زبده القصص، على مِیرخلف زاده.

[٢] سوره فجر، آِیه ١٤.

[٣] برگرفته از ماهنامه بشارت، شماره ٩/ ٣٤.