پيامبر صلِّی الله علِیه و آله رضايت خود را اعلام كرد و فرمود: عذاب سايه بر سر نمايندگان نجران گسترده بود. اگر از در نفرِین وارد مِی‌شدند، صورت انسانى خود را از دست داده و به آتش مِی‌سوختند و دامنه عذاب به نجران هم كشيده مِی‌شد. [١]

١٢. آِینده‌نگرِی نسبت به انباشته‌شدن گناهان

در سفرِی رسول اكرم صلِّی الله علِیه و آله به همراه اصحاب خود به سرزمِین خشك و بِی‌آب و علفِی رسِیدند. حضرت براى آن كه خطر گناهان کوچک را به طور محسوس به اصحاب خود بفهماند به آنان فرمود: برويد هيزم جمع كنيد. اصحاب در ابتدا عرض كردند: ِیا رسول‌الله در اين زمِین چيزى نمِی‌رويد و هيزم چندانِی يافت نمِی‌شود. حضرت فرمود: حالا شما بگردِید، هر كدام هر مقدار که توانست با خود بياورد.

اصحاب رفتند و در گوشه و كنار زمِین بوته‌هاى كوچك خار را يافتند و كندند و روى هم رِیختند و تپه بزرگِی از خارها تشکِیل شد. رسول اكرم رو به اصحاب خود کرد و فرمود:(هَكَذَا تَجْتَمِعُ الذُّنُوبُ ثُمَّ قَالَ إِيَّاكُمْ وَ الْمُحَقَّرَاتِ مِنَ الذُّنُوبِ) مراقب باشِید گناهان هم اين طور جمع مِی‌شوند. پس گناهان را کوچک نشمارِید و از جمع‌شدن گناهان برحذر باشِید. [٢]

١٣. تصمِیم‌گِیرِی بدون دخالت تماِیلات نفسانِی

سال نهم هجرت بود، پيامبر اکرم صلِّی الله علِیه و آله مسلمانان را براى جنگ بسيار سخت تبوك آماده مِی‌ساخت. هوا گرم بود و آذوقه كم، راه مدينه تا شام دور بود، دشمن قوى بود، در چنين شرائطى فرمان حركت به سوى روم صادر گرديد.

مسلمانان به حركت درآمدند، چند نفر از مسلمانان به بهانه‌هاِی واهِی و سست مثل گرماِی شدِید در اين جنگ، شركت نكردند مثل ابوخثيمه که نزد همسران زيبايش در كنار سايه به انتظار غذا نشسته بود. ناگهان برقى در قلبش تابيد و با خود گفت: از انصاف به دور است كه من اينجا زير سايبان خنك كنار همسرانم باشم، ولى پيامبر در گرماى سوزان در بيابان باشد.

[١] الفصول المختاره من العِیون و المحاسن، سِید مرتضِی علم الهدِی، ص: ٣٨.

[٢] الكافي، طبع دار الکتب الاسلامية، ج‌٢، ص: ٢٨٨‌.