ترجمه: خداِیا! تو من را بِیمار کرده‌اِی و تو طبِیب من هستِی. اِی حبِیب من، به فضل خود نظرِی بر من بِیفکن، از دوستِی و عشق خود جرعه‌اِی به من عطا فرما، شِیرِینِی مقام قربت را به من بچشان... حضرت هنوز در حال خواندن ابِیات بود که اثر بهبودِی در چهره اش ظاهر شد و همان لحظه به کلِّی مرض بر طرف شد. پزشک با مشاهده اِین حال معنوِی با تعجّب عرض کرد: سرورم! من گمان مِی‌کردم شما بِیمارِید و من پزشک ولِی اکنون معلوم شد که من بِیمارم و شما پزشک. من را معالجه نماِیِید حضرت اسلام را بر او عرضه داشت و پزشک مسلمان شد. [١]

٢٠. تشبِیه آفرينش آسمان با بدن انسان

امام کاظم علِیه السلام فرمود: همانا خداوند متعال دو جهان مرتبط با يكديگر را آفريد كه يكى عُليا «بالا» و ديگرى سُفلى «پاِیِین» است. خداوند حالات زمِین و عالم بالا را در وجود انسان جمع نموده است. همان طور كه زمِین را كروى آفريد سر انسان را همچون گنبدِی كروى شكل آفرِید، موهاى سر انسان به منزله ستارگان است.

چشمانش همانند خورشيد و ماه، مجراى تنفّسِی او همچون باد شمال و جنوب، دو گوش انسان همچون مشرق و مغرب، چشم بر هم زدن انسان همانند جرقّه و برق، كلام او را همانند رعد و صداى آسمانى، راه رفتن او همچون حركت ستارگان، نگاه انسان همانند إشراف ستارگان و خواب او را همانند هبوط ستارگان، مرگ او را همانند فناء و نابودى ستارگان قرار داد. خداوند متعال در کمر انسان ١٢ مهره همانند ١٢ ساعت شبانه‌روز قرار داده است.

خداوند در درون انسان چهار نوع آب قرار داده كه عبارتند از: آب شور در چشم تا در گرما و سرما چشم محفوظ و سالم بماند. آب تلخ در گوش تا مانع ورود حشرات شود. آب مَنى در كمر تا او را از فساد و ديگر عوارض، سالم نگه دارد. آب صاف در دهان و زبان تا كمك در جهات مختلف مثل هضم غذا و قدرت بر گفتار داشته باشد.

خداوند حكيم انسان را از روح و جسم آفريد. به وسيله روح، خواب مِی‌بيند. جسمش در معرض انواع بلاها و امراض است و در نهايت به خاك باز مِی‌گردد و روح تا زمانى كه جسمش در زمِین باشد، با او است و سپس از جسم جدا خواهد شد. [٢]

[١] لطائف الطوائف، فخرالدِین علِی صفِی، ص: ٥٠.

[٢] اختصاص، شِیخ مفِید، ص: ١٤٢.