حضرت به من فرمود: اى جابر! از من دلگير و ناراحت نباش و فرماِیش جدّم، رسول‌الله صلِّی الله علِیه و آله را به ياد آور كه فرمود: حسن و حسِین علِیهما السلام جوانان اهل بهشت هستند. خداوند به وسيله فرزندم حسن بين دو گروه عظيم مسلمان صلح ايجاد نمايد.

جابر مِی‌گويد: با اين کلام دلم آرام نگرفت. با خود گفتم: شاِید منظور پِیامبر چنِین صلحِی نبوده زِیرا اين حركت سبب هلاكت مؤمنين شد. در همِین لحظه امام مجتبى علِیه السلام دست خود را بر سينه جابر نهاد و فرمود: هنوز شک دارِی که اِین صلح به مصلحت بوده است؟ گفتم: بلى، حضرت فرمود: آيا دوست دارى رسول‌الله صلِّی الله علِیه و آله را ببِینِی تا از او بشنوى؟

جابر مِی‌گويد: از پيشنهاد حضرت، بسيار تعجّب كردم. ناگاه متوجه شدم، رسول‌خدا به همراه على‌بن‌ابى‌طالب و جعفر و حمزه صلوات اللّه عليهم، ظاهر شدند و من مبهوت و متحيّر به آن‌ها خيره شدم. امام مجتبى عرض کرد: يا رسول‌الله! جابر نسبت به صحت عملكرد و برخورد من با معاويه شک دارد. در اين هنگام پيامبر فرمود: اى جابر! مؤمن نخواهى بود، مگر آن كه تسليم ائمّه علِیهم السلام باشى و افكار و نظريّات شخصى خود را كنار بگذارى.

سپس فرمود: اى جابر! آنچه فرزندم حسن انجام داد، تسليم آن باش و بدان كه كارهاى او به حق است او با اين صلح مؤمنين را زنده كرد. آنچه را كه او انجام داد از طرف من و از طرف خداوند بوده است. عرض كردم: يا رسول‌الله! من تسليم امر شما و وصِیّ شما هستم. [١]

١٥. پذِیرش دستور پدر و مادر در غِیر معصِیت

امام سجاد علِیه السلام در دعا براِی پدر و مادر به خدا عرض مِی‌کند: پروردگارا! اطاعت و نِیکِی به پدر و مادر را در نظرم شِیرِین‌تر از خواب شِیرِین و شربت گوارا قرار بده تا جاِیِی که خواستۀ آنها را بر خواستۀ خود مقدم و خشنودِی آن‌ها را بر خشنودِی خود مقدم بدارم. (حَتَّى أُوثِرَ عَلَى هَوَايَ هَوَاهُمَا وَ أُقَدِّمَ عَلَى رِضَايَ رِضَاهُمَا)[٢]

[١] الثّاقب فِی‌المناقب: ص: ٣٠٦، ح ١، مدِینة المعاجز: ج ٣، ص: ٧٢، ح ٧٣٧.

[٢] الصحيفة السجادية، دفتر نشر الهادي ص: ١١٦‌.