پيشوايان دِین علِیهم السلام علاوه بر اين كه در گفتار خود، تربِیت صحيح كودك را به مردم مِی‌آموختد، در عمل هم آن برنامه‌ها را نسبت به فرزندان خود به كار بسته و آنان را به بهترين صفات پسنديده تربِیت مِی‌کردند. على‌بن‌ابِی‌طالب در كودكى در دامن پر مهر پيامبر تربيت شد و تمام صفات عالِی انسانى را از رهبر عاليقدر اسلام فرا گرفت.

هنگامِی که پِیامبر به نبوّت مبعوث شد، على علِیه السلام كودك ده ساله‌اِی بِیش نبود، ولى شخصيت يك انسان كامل را داشت. نبِی‌اكرم او را به پذيرش آيين اسلام دعوت نمود و آن حضرت را در همان سن کودکِی وصِی و جانشِین خود قرار داد و با اين عمل براِی آن حضرت شخصيت و احترام خاصِی قائل شد. [١]

امام حسن و امام حسين علِیهما السلام نِیز در سن كودكى مورد توجّه و احترام خاص پدر و مادر و جد گرامى خود بودند و با آن بزرگوار در همان سن کودکِی، حدود شش سالگِی، بيعت نمودند. استعداد فطرى و پرورش صحيح به قدرى آن دو كودك را پر ارج و با شخصيت بار آورد كه در سن شش سالگِی لايق براِی بيعت شدند! پيامبر اکرم صلِّی الله علِیه و آله با هيچ كودكى جز آن دو نفر بيعت نكرد!.[٢]

امِیرمؤمنان على علِیه السلام مكرّر در حضور مردم از فرزندان خود پرسش‌هاى علمى ‌مى‌كرد. گاهى جواب سؤالات مردم را به آنان ارجاع مِی‌داد. يكى از نتايج احياى شخصيت آنان بود. روزى امام على علِیه السلام از امام حسن و امام حسين علِیهما السلام سؤالاتى كرد.

آنان با عبارتى كوتاه جواب‌ حكيمانه‌اِی دادند. حضرت على به حارث اعور كه در مجلس حاضر بود، فرمود: (يعَلِّمُوا هَذِهِ الْحِكَمَ أَوْلَادَكُمْ فَإِنَّهَا زِيَادَه فِِی الْعَقْلِ وَ الْحَزْمِ وَ الرَّأْيِ) اِین سخنان حكيمانه را به فرزندان خود بياموز که موجب تقويت عقل و انديشه آنان مِی‌شود. [٣]

[١] بحار الأنوار، ط دارالاحِیاء، ج ٦٦، ص: ١٠٢، مناقب، ابن شهر آشوب،ج ٢، ص ٤. تاريخ طبري، ج‌٣، ص٨٥٩.

[٢] الاحتجاج، طبرسي، أبومنصور، ج٢، ص: ٤٤٦.

[٣] معانِی الأخبار، ابن‌بابوِیه، محمد بن علِی، ج١، ص: ٤٠١.