خوب است ولِی از تو خوب‌تر، زِیرا تو منسوب به ما هستِی. عمل بد از هر کسِی بد است و از تو ناپسندتر زِیرا منسوب به ما هستِی.(إِنَّ الْحَسَنَ مِنْ كُلِّ أَحَد حَسَنٌ وَ إِنَّهُ مِنْكَ أَحْسَنُ لِمَكَانِكَ مِنَّا وَ إِنَّ الْقَبِيحَ مِنْ كُلِّ أَحَد قَبِيحٌ وَ إِنَّهُ مِنْكَ أَقْبَحُ لِمَكَانِكَ مِنَّا).[١]

٨. تذکر همراه با محبّت

مرحوم آيةاللّه عبدالكريم حائرى رحمه الله مؤسس حوزه علميّه قم مِی‌گوِید: پيرمردى به نماز جماعت حاضر مِی‌شد و آدم خوبى هم بود ولى صورتش را مِی‌تراشيد. من دنبال فرصتى مِی‌گشتم تا او را از اين فعل حرام نهى كنم. روزى كنار در حرم مطهّر حضرت معصومه علِیها السلام با يكديگر روبرو شديم. من از فرصت استفاده کرده به او گفتم: من دوست دارم صورت شما را ببوسم! آن مرد صورت خود را نزديك آورد. صورتش را بوسيدم و در همين حال، آهسته در گوشش گفتم: جاى بوسه من را نتراش!گفت: چشم از آن پس ديگر محاسنش را نتراشيد.[٢]

سوال: در مواجهه با مشکلات رفتارِی کودکان چه کنِیم؟

جواب: باِید در درجه اول رِیشه‌ِیابِی کنِیم و ببِینِیم کدام نِیاز فرزندمان بر آورده نشده و به اصطلاح درد او چِیست؟ فرزند باِید احساس امنِیت و محبت بکند و بداند که او در هر وضعِیتِی که هست ارزشمند و دوست داشتِی است. ولو اِین که درس نخواند و به برخِی از وظاِیفش عمل نکند... رفتار والدِین معمولاً اِین‌طور است که دائم در حال جبهه‌گِیرِی و تنبِیه و تهدِید و سرزنش و نصِیحت هستند. اِین امر موجب تشدِید درد او مِی‌شود.

در درجه دوم باِید از شِیوه‌هاِی صحِیح تربِیتِی استفاده کنِیم اگر نِیاز است با دِیگران مشاوره کنِیم. سعِی کنِیم نِیازهاِی متعارف فرزند خود را برآورده کنِیم و در حد توان تلاش خود را مبذول بدارِیم و حتِی در دعا از خدا کمک بخواهِیم. در نهاِیت اگر همه اِین کارها را انجام دادِیم ولِی نتِیجه نداد نگران نباشِیم چرا که ما مامور به وظِیفه هستِیم. به داستان ذِیل توجّه کنِید:

[١] المناقب، ابن شهرآشوب، ج ٤ ص: ٢٣٦.

[٢] ره توشه راهيان نور، محرّم ١٤٢١: ص: ٤٧.