اينك برگرديم به آيه مباركه، «ولى» به معانى مذكوره در باره خداوند و رسول كاملا صدق ميكند، زيرا خدا و رسول اختيار تمام مردم را در دست دارند، و امور آنها را اداره ميكنند، اكنون به بينيم‌ وَ الَّذِينَ آمَنُوا در آيه شريفه به كجا ارتباط دارد در نزد مفسرين ثابت گرديده كه: مقصود از الَّذِينَ آمَنُوا همه مؤمنين نيستند بلكه بعضى از آنان منظور هستند، و آن كسى است كه صفت ايتاء زكاة در حالت ركوع را داشته است، و اين موضوع نيز براى امير المؤمنين ٧ روى داده و آيه شريفه در اين جا متوجه آن جناب است موضوع ولايت در اين آيه مباركه كه منحصر شده است به خداوند و رسول و آن كسى كه در حال ركوع اداء زكاة كرده و به مؤمنين ديگر هيچ ارتباطى ندارد، زيرا كلمه «انما» در حصر استعمال مى‌شود، اعراب در محاورات خود گويند: «انما الفصاحة في الشعر للجاهلية» و يا «انما النحاة المحققون البصريّون» مقصود نفى فصاحت از غير مردمان دوره جاهليت و عدم دقت از غير بصريّين ميباشد.

پس بنا بر اين معنى «ولى» در آيه شريفه همان معناى امامت ميباشد كه تدبير امور مسلمين و اصلاح شئون آنها به امام ارتباط دارد، كسانى كه «ولى» را بمعنى دوستى در دين دانسته‌اند در خطا و اشتباه ميباشند، زيرا كه اين نوع دوستى بهمه اهل ايمان مربوط است و اختصاص به دسته معينى ندارد، بطورى كه در بالا اشاره كرديم اين آيه متوجه امير المؤمنين ٧ است و اينك شواهد مربوطه را در ذيل ذكر ميكنيم ١- در اخبار و روايات خاصه و عامه وارد شده كه اين آيه شريفه در باره امير المؤمنين ٧ نازل شده و اين در هنگامى بود كه آن حضرت بنماز مشغول بودند وسائلى از راه رسيد، امير المؤمنين انگشتر خود را از دست بيرون كرده و به او دادند اين قضيه در كتب اخبار و در تفاسير در ذيل آيه شريفه بتفصيل ذكر شده است.

٢- مسلمين اجماع كرده‌اند كه امير المؤمنين ٧ مورد توجه اين آيه مباركه است، زيرا گروهى ميگويند كه اين در باره همه اهل ايمان است و علي ٧ هم يكى از مؤمنين است، و عده هم عقيده دارند كه آيه شريفه متوجه شخص آن جناب بوده‌