زندگاني چهارده معصوم (ترجمه إعلام الورى بأعلام الهدى شيخ طبرسي) - عطاردي، عزيزالله - الصفحة ٤٥٩ - (ادله امامت حضرت جواد

(٨) (احوالات حضرت جواد ٧)

(تولد و مدت زندگى امام جواد ٧)

حضرت جواد ٧ در هفدهم ماه رمضان سال يك صد و نود و پنج متولد شد، و بعضى هم گفته‌اند در شب جمعه نيمه اين ماه واقع شده است، ابن عياش گويد ولادت حضرت جواد در روز جمعه نيمه ماه رجب بوده است، و در ذى القعده سال دويست و بيست در بغداد از دنيا رفت، مدت امامت وى هفده سال بود و زمان او مصادف بود با مأمون و معتصم، و در اوائل خلافت معتصم از دنيا رفت.

مادرش كنيزى بود كه وى را سبيكه و يا دره ميگفتند، حضرت رضا ٧ او را خيزران نام گذاشتند و اين بانو از اهالى نوبه بود، حضرت جواد، ملقب بودند به جواد، مرتضى، تقى، منتجب، و به آن جناب ابو جعفر ثانى هم ميگويند، و امام جواد را در مقابر قريش نزد جدش دفن كردند.

(ادله امامت حضرت جواد ٧)

در باره دلائل امامت حضرت جواد ٧ همان دلائلى كه در باره امامت پدران وى آورديم وارد است و مضافا نصوصى كه از پدرش در باره امامت وى رسيده ذيلا ذكر مى‌شود اين روايات را موثقين از اصحاب پدرش و هم چنين اهل بيتش مانند: علي بن جعفر، صفوان بن يحيى، معمر بن خلاد، ابن ابى نصر بزنطى، حسين بن بشار و غير اين‌ها نقل مى‌كنند.

١- زكريا بن يحيى گويد: از علي بن جعفر شنيدم ميگفت: خداوند ابو الحسن الرضا را يارى كرد در هنگامى كه برادران و اعمام او بر وى ظلم و ستم كردند (حديث مفصل است) تا آنجا كه علي بن جعفر گفت: من برخاستم و دست ابو جعفر جواد را گرفتم و گفتم: گواهى ميدهم كه تو امام من هستى، در اين هنگام حضرت رضا بگريه افتادند