زندگاني چهارده معصوم (ترجمه إعلام الورى بأعلام الهدى شيخ طبرسي) - عطاردي، عزيزالله - الصفحة ٥٤٦ - (دليل امامت حضرت صاحب

٥- ابو على احمد بن ابراهيم بن ادريس از پدرش روايت ميكند كه وى گفت:

من صاحب را بعد از وفات پدرش ديدم در حالى كه جوان بود و دست و سرش را بوسيدم.

٦- احمد بن نظر گويد: روزى در مجلس قنبرى كه از اولاد قنبر بزرگ غلام حضرت رضا ٧ بود حديث جعفر بميان آمد و وى جعفر را مذمت كرد، گفتم: غير از او كسى نيست، وى متذكر حضرت حجت شد گفتم: شما او را ديده‌اى؟ گفت: جعفر دو مرتبه او را ديده است.

٧- ابو هارون كه يكى از شيعيان بود گفت: من صاحب الزمان را ديدم در حالى كه چهره‌اش مانند ماه ميدرخشيد و در سره آن حضرت موئى ديدم كه مانند خطى كشيده بود، هنگامى كه جامه را از وى دور كردم ديدم ختنه شده است و از پدرش اين جريان را پرسيدم فرمود: وى هم چنان متولد شده است و ليكن ما براى اينكه به سنت عمل كرده باشيم كاردى بر وى خواهيم كشيد.

و اگر ما بخواهيم نام جميع اشخاصى كه خدمت آن حضرت رسيده‌اند ذكر كنيم كتاب بطول خواهد انجاميد، و پس از اين در باب ديگر اخبارى به اين مناسبت ذكر خواهيم كرد و در اين باب همين اندازه كافى است و مقصود ما را هم حاصل ميكند.

[ (٢) دلائل امامت از نظر عقل و نص‌]

(دليل امامت حضرت صاحب ٧ از نظر اعتبار)

به دلائل عقلى وجوب امامت ثابت شده، و معلوم گرديده كه خداوند متعال بندگان مكلف خود را در هيچ زمانى بدون امام معصوم رها نخواهد كرد، زيرا بايد امامى در ميان مردم باشد تا مفاسد و قبايح را براى آنان بيان كند و به طرق سعادت و كمال رهنمائى نمايد، تشخيص اين امام يا از طريق نصوص است كه او را به مردم معرفى كرده باشند، و يا وقوع معجزه و خرق عادت است كه به اين وسيله صدق مدعاى وى براى مردم روشن گردد.