زندگاني چهارده معصوم (ترجمه إعلام الورى بأعلام الهدى شيخ طبرسي) - عطاردي، عزيزالله - الصفحة ٢٣٢ - (٢)(دلائل امامت امير المؤمنين

هم در مدينه و سى سال و چند ماه و چند روز هم بعد از رحلت پيغمبر در اين جهان زندگى كردند.

هنگامى كه امير المؤمنين ٧ از دنيا رفتند حسنين عليهما السّلام طبق وصيت پدر بزرگوارشان او را غسل و كفن كردند، و جنازه شريفش را شبانه بطرف غريين واقع در نجف كوفه حمل كردند و در آنجا بخاك سپردند و محل قبرش را محو كردند.

علي ٧ از خبث باطن بني اميه اطلاع داشت و لذا براى اينكه نسبت بقبر او اهانت و جسارتى نشود دستور فرمود تا قبر وى را از انظار مخفى بدارند، و محل دفن آن بزرگوار هم چنان پوشيده بود تا حضرت صادق ٧ در هنگام رفتن نزد ابو جعفر منصور در حيره قبر مبارك او را ظاهر ساخت.

(٢) (دلائل امامت امير المؤمنين ٧)

به دلائل قاطعه ثابت شده است كه امامت در هر زمانى لازم است، زيرا كه در انجام افعال واجبه و ترك كارهاى زشت امامت لطفى است كه از طرف خداوند اعطاء شده است، ما بالضروره مشاهده ميكنيم كه هر گاه پيشواى مقتدرى در ميان مردم پيدا شود مردم طبعا رو بصلاح ميروند و از فساد و تباهى دست ميكشند، و در هنگام نبودن اين چنين پيشوائى فساد فزونى پيدا ميكند و صلاح رو بنقصان ميگذارد.

هم چنين واجب است كه اين پيشواى موصوف معصوم باشد، زيرا كه احتياج مردم به اين نوع پيشوا براى اين است كه مردم معصوم نيستند و جايز الخطا ميباشند، و اگر چنانچه امام مانند ساير مردم معصوم نباشد، او نيز به امامى ديگر كه معصوم باشد احتياج پيدا خواهد كرد، و در هر صورت لا بد است كه به امام معصومى منتهى شود، و مطلوب ما نيز همين است كه مردم به امام معصوم احتياج دارند.

هنگامى كه وجوب عصمت امام ثابت شد شناختن اين امام معصوم بايد به معرفى پروردگار باشد زيرا كه خداوند از اسرار و نهانى امور آگاه است و از سرائر و ضمائر مردم خبر دارد و جز اين طريق راه ديگرى براى معرفت امام معصوم در دست نيست.