زندگاني چهارده معصوم (ترجمه إعلام الورى بأعلام الهدى شيخ طبرسي) - عطاردي، عزيزالله - الصفحة ٢٤٥ - (٢)(دلائل امامت امير المؤمنين

اين روايت از دو جهت ميتوان استناد جست.

اول- از اين خبر شريف و مشهور تمام منازل و مقاماتى را كه هارون نسبت به موسى داشت ميتوان نسبت به علي ٧ داد، جز مقام نبوت و رسالت كه در متن حديث استثناء شده، و موضوع اخوت ظاهرى و عرفى نيز خودبخود مستثنى است.

منازل هارون نسبت به موسى ٧ عبارت است از شركت وى در نبوت و برادرى نسبى، و مقام و منزلت و فضل و شرف، و برترى وى از همه خويشاوندان، و جانشينى كردن از موسى در هنگام مسافرت و غيبت، و خلافت كردن از موسى پس از مردن وى اگر زنده ميماند.

در مورد علي ٧ معلوم است كه آن جناب با پيغمبر اكرم برادر همديگر نبوده‌اند و از يك پدر متولد نشده‌اند، پس بنا بر اين مقصود آن حضرت از اين فرمايش اين بوده است كه: على بن ابى طالب تمام منازل و خصوصيات مرا جز نبوت دارا هستند همان گونه كه اگر هارون زنده بود از طرف موسى به خلافت و امامت برگزيده ميشد و تدبير شئون زندگى ملت موسى به هارون واگذار ميشد، على بن ابى طالب نيز پس از رحلت خاتم النبيين ٦ خليفه و جانشين آن حضرت بوده و تدبير زندگى ملت اسلام در اختيار آن جناب است.

در اينكه هارون خلافت موسى را داشته است حرفى نيست، زيرا در قرآن شريف آمده است كه: وَ قالَ مُوسى‌ لِأَخِيهِ هارُونَ اخْلُفْنِي فِي قَوْمِي‌ پس هر گاه خلافت در زمان حيات ثابت شود، ثبوت او بعد از مردن لازم و واجب خواهد بود، و اين مقام بزرگ جز براى هارون سزاوار ديگرى نيست.

دوم- استدلال بنص خبر است و آن اينست كه: خلافت هارون از حضرت موسى در زمان حياتش ثابت ميباشد، و وجوب طاعتش بر بنى اسرائيل و امت موسى ٧ مسلم است و اين يكى از منازلى است كه هارون از موسى دارد.

حضرت رسول ٦ نيز جز مقام نبوت كه خود او را استثناء فرموده، بقيه منازل و مقامات خود را براى امير المؤمنين ٧ روشن كرده، و يكى از اين منازل‌