زندگاني چهارده معصوم (ترجمه إعلام الورى بأعلام الهدى شيخ طبرسي) - عطاردي، عزيزالله - الصفحة ١٩٠ - مباهله نصاراى نجران با حضرت رسول

غنائم مسلمين آنچه براى من شايسته است براى او هم شايسته است.

اينك علي بن ابى طالب از همه مردمان نسبت به تو و خويشاوندانت مهربان‌تر است، و او بهترين كسي است كه پس از خود در ميان شما خواهم گذاشت اكنون از بغض و دشمنى علي دورى كن تا خداوند بر بشما غضب نكند.

بريده گويد: پس از استماع اين سخنان آرزو كردم كاش زمين از هم ميشكافت و مرا فرو ميبرد، به حضرت عرض كردم: من به خداوند از خشم و غضب او و شما پناه ميبرم، اينك يا رسول اللَّه! از خداوند براى من طلب مغفرت كنيد، من ديگر علي را مورد بغض قرار نخواهم داد، و در باره او جز خير و خوبى چيزى نخواهم گفت، پيغمبر هم از وى گذشت كردند و از پروردگار براى او طلب آمرزش نمودند بريده گفت: پس از اين فرمايشات با علي بن ابى طالب از همه بيشتر دوستى و الفت گرفتم و بعد از خدا و رسول به وى علاقه داشتم.

مباهله نصاراى نجران با حضرت رسول ٦‌

گروهى از نصاراى نجران كه در حدود ده نفر بودند خدمت حضرت رسول ٦ رسيدند، اين جماعت از اشراف و بزرگان و رؤساى آنان بشمار ميرفتند.

سه نفر از اين عده سمت رياست و زعامت بر نصارى را داشتند كه از آن جمله «عاقب» بود كه امير اين قوم بشمار ميرفت و مورد مشورت آنها قرار ميگرفت، و نصارى از آراء و نظريات وى استفاده ميكردند و نام اين مرد «عبد المسيح» بود.

دوم شخصى بود كه او را «سيد» ميگفتند، و اين مرد عنوان سرپرستي اين گروه را داشت و نامش «ايهم» بود، سومى ابو حارثة بن علقمة اسقف نصارى كه عالم و پيشواى و رئيس مدارس مسيحيان نجران بودند، اين مرد در ميان جماعت نصارى شخصيت فوق العاده‌اى داشت و مورد احترام و تكريم آنها بود، پادشاهان روم براى وى معابدى درست كرده بودند و براى علم دانش وى او را عزت و احترام نموده و از وى تجليل ميكردند.

هنگامى كه اين جماعت از محل خود حركت كردند؛ ابو حارثه بر استرى‌