هلا، از تجاوزگرى بپرهيزيد كه (١) من از (حضرت) ابى عبد اللَّه (صادق) ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: «زود كيفرترين بدى تجاوز است». آنچه خداوند از نماز و روزه و ديگر فرائض الهى بر شما واجب فرموده انجام دهيد و زكات واجب را به شايستگانش بپردازيد كه (٢) (حضرت) ابو عبد اللَّه ٧ فرمود: «اى مفضّل به يارانت بگو: زكات را به شايستگانش برسانند و من ضامن مالى هستم كه (در اين راه) از دست داده‌اند».

بر شماست پايدارى بر دوستدارى آل محمد ٦. در ميان خود صلح و سازش كنيد و از يك ديگر غيبت نكنيد. به ديدار يك ديگر رويد و با هم دوستى داريد و به يك ديگر احسان كنيد. با همه ديدار كنيد و سخن گوييد و اسرار[١] را از يك ديگر نهان نداريد. مبادا از يك ديگر ببريد و از هم فاصله بگيريد زيرا (٣) من از (حضرت) ابى عبد اللَّه ٧ شنيدم كه فرمود: «به خدا سوگند، دو تن از شيعيان ما از يك ديگر دورى (و با هم قهر) نكنند مگر آنكه من از يكى از ايشان بيزارى جويم و نفرينش كنم، و بيشتر با هر دو چنين كنم» معتّب‌[٢] به او عرض كرد: فدايت شوم اين سزاى ستمكار است ولى گناه ستمديده (در اين ميانه) چيست؟ فرمود: «زيرا او هم برادرش را به پيوند (و سازش) نخوانده است؛ از پدرم شنيدم كه مى‌فرمود: «هر گاه دو تن از شيعيان ما با يك ديگر ستيزه كنند و يكى از ديگرى جدا شود و ستمديده به رفيقش مراجعه كند و حتى به او بگويد: اى برادر، من ستم كردم (و تقصير كار منم) تا بدين وسيله (قهر و) جدايى از ميان برخيزد، به راستى خداوند تبارك و تعالى كه داورى عادل است داد ستمديده را از ستمگر مى‌ستاند».

فقيران شيعه آل محمد عليهم السّلام را كوچك مشماريد و بديشان جفا نكنيد. با آنان لطف ورزيد و از حقّى كه خداوند براى آنها در اموال شما نهاده بديشان بدهيد و به آنان احسان كنيد.

آل محمد را وسيله نان خوردن خود نسازيد كه (٤) من از (حضرت) ابى عبد اللَّه ٧ شنيدم كه فرمود: «مردم در مورد ما به سه دسته‌اند: گروهى دوستدار مايند و منتظر قائم ما هستند تا از دنياى ما نصيب برند، به عقيده ما قايلند و سخن ما را حفظ كرده‌اند ولى از عمل ما كوتاهى ورزند كه خداوند ايشان را به دوزخ خواهد برد. گروهى دوستدار مايند و سخن ما را بشنوند و از كردار ما كوتاهى نكنند (امّا به اين مراد) كه به وسيله ما از قبل مردم بخورند، خداوند شكمشان را از آتش آكنده كند و گرسنگى و تشنگى را بر آنها چيره فرمايد. و گروهى دوستدار ما و حافظ گفتار مايند و از فرمان ما پيروى كنند و با كردار ما مخالفت نورزند، اينان از مايند و ما از آنانيم». از مال خود

[١] در پاره‌اى نسخه‌ها به جاى« و لا يبطننّ»،[ و لا يبطئن-( در كمك به يك ديگر) هرگز تأخير نكنيد] آمده كه شايد مراد اين باشد كه هرگز يك ديگر را فراموش نكنيد.

[٢] معتّب، از غلامان آزادشده ابى عبد اللَّه( صادق) ٧ و بلكه از خاصّان اصحاب آن حضرت و نيز از ياران امام هفتم ٧، مردى موثّق بود و از حضرت ابى عبد اللَّه صادق ٧ روايت شده است كه فرمود:« موالى من ده تنند كه بهترين آنها معتّب است»